فوسکولو، اوگو (۱۷۷۸ـ۱۸۲۷): تفاوت میان نسخه‌ها

فوسکولو، اوگو (۱۷۷۸ـ۱۸۲۷)(Foscolo, Ugo)

نویسندۀ ایتالیایی. ونیزی میهن‌پرست پرشور که در کنار فرانسوی‌ها علیه متجاوزان اتریشی جنگید. سرخوردگی او از [[بناپارت، ناپلیون|ناپلئون]]، الهام‌بخش رمان پُرطرفدارش، ''آخرین نامه‌های جاکوپو اورتیس''<ref>''Le Ultime lettere di jacopo Ortis/The Last Letters of Jacopo Ortis''</ref> (۱۸۰۲)، شد. با منظومۀ میهن‌پرستانه‌اش با ''نا''م''گورها''<ref>''Dei sepolchri'' </ref> (۱۸۰۷)، که در قالب شعر سپید بود، مشهور شد. برخی دیگر از آثار او عبارت‌اند از تراژدی‌<ref>tragedy</ref>های سیاسی ''آژاکس''<ref>''Aiace/Ajax'' </ref> (۱۸۱۱) و ''ریتچاردا''<ref>''Ricciarda''</ref> (۱۸۱۲). فوسکولو در [[زانت]]<ref>Zante</ref> به‌دنیا آمد و در [[اسپالاتو]]<ref>Spalato</ref> و [[ونیز]] تحصیل کرد. از ۱۷۹۶ افسر ارتش جمهوری‌هایی بود که سعی داشتند به [[ایتالیا]] وحدت بخشند. از ۱۸۰۴ تا ۱۸۰۶ در ارتش فرانسه خدمت کرد. در ۱۸۰۸ در دانشگاه [[پاویا، شهر|پاویا]]<ref>Pavia</ref> معانی و بیان تدریس می‌کرد. نمایش‌نامۀ ''آژاکس'' حاکی از احساسات ضد ناپلئونی او بود؛ بنابراین تا سقوط ناپلئون در ۱۸۱۳ اجازۀ ورود به [[میلان]] نیافت. هنگامی که اتریشی‌ها دیگربار در ونیز به‌قدرت رسیدند، فوسکولو به‌سبب میهن‌دوستی به‌ناچار وطن را ترک کرد. او نخست به [[سوییس|سوئیس]] و سپس، در حدود ۱۸۱۶، به [[انگلستان]] رفت و سال‌های آخر زندگیش را به همکاری با نشریات ادبی و تدریس زبان ایتالیایی پرداخت.