ماهیار نوابی، یحیی: تفاوت میان نسخه‌ها

ماهیار نوابی، یحیی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۰۱

۳ بایت حذف‌شده ، ۱ سال پیش

بدون خلاصۀ ویرایش

Automoderated users، ربات‌ها، دیوان‌سالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار

۴۸٬۴۷۳

ویرایش

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-ماهْیار نَوّابی، یحیی (شیراز ۱۲۹۱ـ سوئد ۱۳۷۹ش)<br>
-[[پرونده: 38099300.jpg | بندانگشتی|ماهْيار نَوّابي، يحيي]]
 {{جعبه زندگینامه
 |عنوان = یحیی ماهیار نوابی
@@ خط ۲۹: / خط ۲۷: @@
 |پست تخصصی =
 |باشگاه =
-}}<p>زبان‌شناس و متخصّص فرهنگ و زبان‌های باستانی ایران و عضو پیوستۀ فرهنگستان زبان ایران (فرهنگستان دوم). از دانشگاه تهران در رشتۀ زبان و ادبیات فارسی دانشنامۀ دکتری گرفت. در ۱۳۲۷ش با سِمت دانشیاری در دانشگاه تبریز تدریس کرد. از ۱۳۲۸ تا ۱۳۳۰ش، در مدرسۀ زبان‌های شرقی دانشگاه لندن نزد هنینگ به فراگرفتن زبان‌های باستانی ایران پرداخت. یک سال نیز در دانشگاه گوتینگن آلمان، زبان‌های تخاری و ترکی قدیم را خواند. پس از بازگشت به ایران پس از مدتی تدریس، به استادی و ریاست دانشکدۀ ادبیات تبریز رسید. ازجمله اقدامات او توسعۀ انتشارات و راه‌اندازی دورۀ شبانه آن دانشکده بود. در ۱۹۶۰ رایزن فرهنگی ایران در پاکستان شد و دو سال و نیم در این سِمت بود. در ۱۳۴۱ش با سِمت استادی در گروه فرهنگ و زبان‌های باستانی ایرانِ دانشگاه تهران تدریس کرد و چندی بعد نیز به ریاست گروه برگزیده شد. پس از بازنشستگی در ۱۳۵۲ش، رئیس مؤسسۀ آسیایی دانشگاه شیراز شد و تا ۱۳۵۸ش، عهده‌دار این سِمت بود. در آن‌جا علاوه بر تأسیس دورۀ فوق‌لیسانس «زبان و تاریخ و فرهنگ ایران» و «فرهنگ و زبان‌های باستانی ایران»، به انتشار چندین کتاب تحقیقی و یک دوره مجلۀ ''مؤسسۀ آسیایی'' پرداخت. ماهیار نوابی افزون بر عضویت در «انجمن پژوهش‌های مصری» و «انجمن سنگ‌نبشته‌های ایرانی»، از اعضای مؤسس کنگرۀ تحقیقات ایرانی نیز بوده است. بیشتر آثار او ترجمۀ متون پهلوی است. از آثارش: ''منظومۀ درخت آسوریک'' (۱۳۴۶)؛ ترجمۀ ''یادگار زریران'' (۱۳۷۴ش)؛ تصحیح ''دیوان وقار شیرازی'' (تبریز، ۱۳۴۸ش)؛ ''کتاب‌شناسی ایران'' در ۱۰ جلد؛ جمع و تدوین'' گنجینۀ دست‌نویس‌های پهلوی و پژوهش‌های ایرانی'' در ۵۷ جلد؛ خاندان وصال شیرازی (۱۳۱۸ش).</p>
+}}ماهْیار نَوّابی، یحیی (شیراز ۱۲۹۱ـ سوئد ۱۳۷۹ش)<br>
+[[پرونده: 38099300.jpg | بندانگشتی|یحیی ماهْیار نَوّابی]]<p>زبان‌شناس و متخصّص فرهنگ و زبان‌های باستانی ایران و عضو پیوستۀ فرهنگستان زبان ایران (فرهنگستان دوم). از دانشگاه تهران در رشتۀ زبان و ادبیات فارسی دانشنامۀ دکتری گرفت. در ۱۳۲۷ش با سِمت دانشیاری در دانشگاه تبریز تدریس کرد. از ۱۳۲۸ تا ۱۳۳۰ش، در مدرسۀ زبان‌های شرقی دانشگاه لندن نزد هنینگ به فراگرفتن زبان‌های باستانی ایران پرداخت. یک سال نیز در دانشگاه گوتینگن آلمان، زبان‌های تخاری و ترکی قدیم را خواند. پس از بازگشت به ایران پس از مدتی تدریس، به استادی و ریاست دانشکدۀ ادبیات تبریز رسید. ازجمله اقدامات او توسعۀ انتشارات و راه‌اندازی دورۀ شبانه آن دانشکده بود. در ۱۹۶۰ رایزن فرهنگی ایران در پاکستان شد و دو سال و نیم در این سِمت بود. در ۱۳۴۱ش با سِمت استادی در گروه فرهنگ و زبان‌های باستانی ایرانِ دانشگاه تهران تدریس کرد و چندی بعد نیز به ریاست گروه برگزیده شد. پس از بازنشستگی در ۱۳۵۲ش، رئیس مؤسسۀ آسیایی دانشگاه شیراز شد و تا ۱۳۵۸ش، عهده‌دار این سِمت بود. در آن‌جا علاوه بر تأسیس دورۀ فوق‌لیسانس «زبان و تاریخ و فرهنگ ایران» و «فرهنگ و زبان‌های باستانی ایران»، به انتشار چندین کتاب تحقیقی و یک دوره مجلۀ ''مؤسسۀ آسیایی'' پرداخت. ماهیار نوابی افزون بر عضویت در «انجمن پژوهش‌های مصری» و «انجمن سنگ‌نبشته‌های ایرانی»، از اعضای مؤسس کنگرۀ تحقیقات ایرانی نیز بوده است. بیشتر آثار او ترجمۀ متون پهلوی است. از آثارش: ''منظومۀ درخت آسوریک'' (۱۳۴۶)؛ ترجمۀ ''یادگار زریران'' (۱۳۷۴ش)؛ تصحیح ''دیوان وقار شیرازی'' (تبریز، ۱۳۴۸ش)؛ ''کتاب‌شناسی ایران'' در ۱۰ جلد؛ جمع و تدوین'' گنجینۀ دست‌نویس‌های پهلوی و پژوهش‌های ایرانی'' در ۵۷ جلد؛ خاندان وصال شیرازی (۱۳۱۸ش).</p>
 <br><!--38099300-->
 [[رده:خاورشناسی]]