آلمانی، معماری: تفاوت میان نسخه‌ها

[[پرونده:10201400-1.jpg|بندانگشتی|کلیسای صومعۀ سن ریکیه، نمونه معماری [[رمانسک]]]]

[[پرونده:10201400-2.jpg|بندانگشتی|کاخ [[وورتسبورگ]] در سبک معماری روکوکو، اثر [[نویمان، بالتازار (۱۶۸۷ـ۱۷۵۳)|بالتازار نیومان]]]]

آلمانی، معماری (German architecture)<br />  

'''معماری [[باروک]]''' '''و [[روکوکو]]'''. حدود ۱۷۰۰، باروک'''<ref>baroque</ref>''' ایتالیایی به جنوب [[آلمان]] راه یافت، و در کارهای [[فیشر فون ارلاخ، یوهان (۱۶۵۶ـ۱۷۲۳)|فیشر فون ارلاخ]]<ref>Fischer von Erlach</ref> و [[هیلدبرانت، یوهان (۱۶۶۸ـ۱۷۴۵)|هیلدبرانت]]<ref>Hildebrandt</ref> در [[وین]]<ref>Vienna</ref>، و در پاویون تسوینگر<ref>Pavilion Zwinger</ref> در [[درسدن]]<ref>Dresden</ref> (۱۷۰۹م)، کار ماتئوس پوپلمان<ref>Matthaeus Pöppelmann</ref> (۱۶۶۲ـ۱۷۳۶م) به اوج خود رسید. در ساخت کلیسا، [[کوسماس و دامیان، قدیسان ( ـ ح ۳۰۳م)|برادران کوسماس]]<ref>Cosmas</ref> (۱۶۸۶ـ۱۷۳۹م) و اکید<ref>Eqid</ref> (۱۶۹۲ـ۱۷۵۰م) مهارت داشتند؛ آزام<ref>Asam</ref>، بنای کوچک سن جان نپوموک<ref>St John Nepomuk</ref> را در [[مونیخ]] (۱۷۳۳ـ۱۷۴۶م) ساخت که شاهکاری از باروک آلمانی بود. [[نویمان، بالتازار (۱۶۸۷ـ۱۷۵۳)|بالتازار نیومان]]<ref>Balthasar Neumann</ref> بر پیشینیان خود در سبک باروک پیشی گرفت و شاهکاری همچون کاخ [[وورتسبورگ]]<ref>Würzburg</ref> (۱۷۲۰ـ۱۷۴۴م) را در سبک روکوکو'''<ref>rococo</ref>''' پدید آورد.

'''قرن ۲۰'''. در آغاز قرن ۲۰ بسیاری از ایده‌های اصلی معماری مدرن در آلمان پدیدار شد. زیباشناختی<ref>aesthetic</ref> ماشینی پتر بِرنس<ref>Peter Behrens</ref> به پیدایش [[باوهاوس|مدرسۀ باوهاوس]]<ref>Bauhaus</ref> و کارهای اولیۀ [[گروپیوس، والتر آدولف (۱۸۸۳ـ۱۹۶۹)|والتر گروپیوس]]<ref>Walter Gropius</ref> و [[میس وان در روهه، لودویگ (۱۸۸۶ـ۱۹۶۹)|میس وان در روهه]]<ref>Mies van der Rohe</ref> انجامید که بعدها از نشانه‌های سبک بین‌المللی<ref>international style</ref> قلمداد شد. اکسپرسیونیسم<ref>expressionism</ref> در معماری نیز از بِرنس تأثیر پذیرفت، و [[مندلزون، اریک (۱۸۸۷ـ۱۹۵۳)|اریک مندلزون]]<ref>Erich Mendelsohn</ref> و هانس پولتسیش<ref>Hans Pöelzig</ref> (۱۸۶۹ـ۱۹۳۶م) آن را تکامل بخشیدند. بیشتر این معماران در سال‌های پیش از [[جنگ جهانی دوم]]، آلمان را ترک کردند و میدان را به نئوکلاسی‌سیسم دیکتاتورمآبانه<ref>totalitarian</ref> آلبرت اسپیر<ref>Albert Speer</ref>، معمار نازی، واگذاشتند. در سال‌های بازسازی پس از جنگ، شهرهای بسیاری به‌سبک مدرن غیرمتعارف بازسازی شدند؛ مرکز تاریخی درسدن تنها مورد استثنا بود. اما صداهای متمایزی نیز به گوش رسید که [[شارون، هانس (۱۸۹۳ـ۱۹۷۲)|هانس شارونِ]]<ref>Hans Scharoun</ref> اکسپرسیونیست یکی از آن‌ها بود؛ ارکستر فیلارمونیکِ [[برلین]]<ref>Berlin Philharmonic Orchestra</ref> (۱۹۵۶ـ۱۹۸۳م) شاهکار اوست. در طی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰م، کارهای اوسوالد ماتیاس اونگرز<ref>Oswald Mathias Ungers</ref> و یوزف پاول کلای‌هاوس<ref>Joseph Paul Kleihues</ref> به سبب خلق نوعی فُرم خردگرا<ref>rationalism</ref>ی تغزلی<ref>lyrical</ref> درخور توجه‌اند. موزۀ معماری آلمان<ref>German Architecture Museum</ref>، [[فرانکفورت]] (۱۹۷۹ـ۱۹۸۴م)، کار اونگرز، نمونۀ گزیده‌ای است از این دست.<br /> &nbsp;