اشتاینبرگر، جک: تفاوت میان نسخه‌ها

فیزیک‌دان امریکایی. به همراه ملوین شوارتز<ref>Melvin Schwartz

</ref> به [[نوبل، جایزه|جایزۀ نوبل]] فیزیک ۱۹۸۸ دست‌یافت. این جایزه به سبب دست‌یابی به روش کاربرد [[نوترینو]]<ref>neutrino  

</ref> در بررسی [[ذره بنیادی|ذرات بنیادی]]<ref>elementary particles </ref> و کشف نوترینوی موئونی<ref>muon neutrino </ref> به آنان اعطا شد. اشتاینبرگر، لدرمن، و شوارتز با استفاده از شتاب‌دهندۀ بزرگ پروتون<ref>large proton accelerator</ref>، به مثابۀ منبع مولّد نوترینو<ref> source of neutrino </ref>، نخستین باریکۀ نوترینوی<ref>beam of neutrino</ref> جهان را در آزمایشگاه ملی بروکهاون<ref> Brookhaven National Laboratory </ref> [[نیویورک]] تولید کردند (۱۹۶۱). آشکارساز عظیمی که ده تُن وزن داشت، درخلال آزمایش فقط تعداد کمی از نوترینوهای خارج‌شده از شتاب‌دهنده را که بالغ بر ۱۰۰هزار میلیارد نوترینو می‌شد، گیراندازی کرد. دیواری فولادی به ضخامت سیزده متر، ساخته‌شده از کشتی جنگی اوراق‌شده‌ای، این آشکارساز را در برابر ذرات ناخواسته‌‌ای مثل پرتوهای کیهانی محافظت می‌کرد. اشتاینبرگر، لدرمن، و شوارتز با استفاده از باریکۀ نوترینویی که با این تجهیزات تولید ‌شد، نیروی هسته‌ای ضعیف<ref>weak nuclear force </ref> و ساختار کوارکی<ref>quark structure </ref> ماده را بررسی کردند. آن‌ها نوع جدیدی نوترینو، با ‌نام نوترینوی موئونی، نیز یافتند که با ذرۀ موئون<ref>muon particle</ref> همراه است و با آن وارد تبدیل و تحول‌ها می‌شود. نوترینوی دیگری که پیش از آن شناخته شده بود، نوترینوی الکترونی<ref> electron neutrino </ref> بود که با الکترون همراه و خویشاوند دانسته شد. اشتاینبرگر در باد کیسینگن<ref>Bad Kissingen</ref> [[آلمان]] زاده شد. در ۱۹۳۴، به‌سبب یهودی‌بودن آلمان را ترک کرد و در [[دانشگاه شیکاگو]] در رشتۀ شیمی به تحصیل پرداخت. در ۱۹۴۲، به آزمایشگاه تابش مؤسسۀ فناوری ماساچوست<ref> Massachusetts Institute of Technology </ref> پیوست. بعد از [[جنگ جهانی دوم]]، زیرنظر [[فرمی، انریکو (۱۹۰۱ـ۱۹۵۴)|انریکو فرمی]]<ref>Enrico Fermi </ref>، [[تلر، ادوارد (۱۹۰۸ـ۲۰۰۳)|ادوارد تِلر]]<ref>Edward Teller</ref>، و دیگران، به تحصیل فیزیک در دانشگاه شیکاگو پرداخت. پس از دوره‌های کوتاه مدتی که در مؤسسۀ مطالعات عالی<ref>(Institute for Advanced Studies (IAS </ref> [[پرینستون]] و [[دانشگاه کالیفرنیا]] در [[برکلی، شهر|برکلی]]<ref>Berkeley </ref> گذرانید، در ۱۹۵۰، به [[دانشگاه کلمبیا]] در [[نیویورک]] منتقل شد. از ۱۹۶۸ با «سرن<ref>CERN </ref>»، آزمایشگاه فیزیک ذرات اروپا<ref>European Particle Physics Laboratory </ref>، واقع در نزدیکی [[ژنو]]<ref>Geneva</ref> همکاری می‌کرد. در ۱۹۸۶، از سرن بازنشسته شد و در مقام استاد پاره‌وقت، در دانشسرای عالی پیزا<ref> Scuola Normale Superiore in Pisa</ref>، در [[ایتالیا]]، مشغول کار شد.