مساژه، آندره: تفاوت میان نسخه‌ها

آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر فرانسوی. ضمن ساختن اپراهای سبک، مانند ''دختر اهل بِئارن''<ref>''La Béarnaise''</ref> (۱۸۸۵) و ''ورونیک''<ref>''Véronique''</ref> (۱۸۹۸)، رهبر برجستۀ آثار [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)|موتسارت]] و [[واگنر، ریشارد (۱۸۱۳ـ۱۸۸۳)|واگنر]]<ref>Wagner </ref>، و [[پیانو]]<nowiki/>نوازی حرفه‌ای نیز بود. مساژه در مدرسۀ نیدِرمیر<ref>Niedermeyer </ref> در [[پاریس، شهر|پاریس]] زیرنظر [[فوره، گابریل (۱۸۴۵ـ۱۹۲۴)|فوره]]<ref>Fauré </ref> و [[سن ـ سانس ، کامی (۱۸۳۵ـ۱۹۲۱)|سن ـ سانس]]<ref>Saint-Saëns </ref> تحصیل کرد. در ۱۸۷۶ برای یک سمفونی و یک کانتات برندۀ دو جایزه شد. ابتدا رهبر ارکستر اپرا کمیک<ref>Opéra-Comique </ref> و بعد در ۱۸۹۸ مدیر آن شد. از ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۶ مدیریت هنری اپرای [[کاونت گاردن]]<ref>Covent-Garden </ref>، [[لندن (انگلستان)|لندن]]، را برعهده داشت و از ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۳ مشترکاً مدیر اپرای پاریس بود. همسرش هوپ تِمپل<ref>Hope Temple </ref> (داتی دِیویس<ref>Dotie Davies </ref>، ۱۸۵۹ـ۱۹۳۸)، آهنگ‌ساز ایرلندی، از شاگردان خودش بود. مساژه در ۱۹۰۲ نخستین اجرای ''پلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> اثر [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)|دبوسی]]<ref>Debussy </ref> را رهبری کرد. ازجمله آثار اوست: ''چکاوک معبد''<ref>''La fauvette du Temple'' </ref> (۱۸۸۵)، ''شهروند کاله''<ref>''Le bourgeois de Calais''</ref> (۱۸۸۷)، ''ایزولین''<ref>''Isoline''</ref> (۱۸۸۸)، ''شوهرِ ملکه''<ref>''Le mari de la reine'' </ref> (۱۸۸۹)، ''مادام کریزانتِم''<ref>''Madame Chrysanthème'' </ref> (از روی رمان پیِر لوتی<ref>Pierre loti </ref>، ۱۸۹۳)، ''شوالیۀ آرمِنتال''<ref>''Le chevalier d’Harmental'' </ref> (۱۸۹۶)، ''نان‌های کوچولو''<ref>''Les p’tites Michu'' </ref> (۱۸۹۷)، ''اژدهایان امپراتریس''<ref>''Les dragons de L’impératrice'' </ref> (۱۹۰۵)، ''بئاتریس''<ref>''Béatrice'' </ref> (۱۹۱۴)، ''مأمور کوچک''<ref>''La Petite fonctionnaire''</ref> (۱۹۲۱)، ''عشق پشت نقاب''<ref>''L’amour masqué'' </ref>، ''عاشقانه''<ref>''Passionnement'' </ref> (۱۹۲۶)؛ و باله‌های ''دو کبوتر''<ref>''Les deux pigeons'' </ref> (۱۸۸۶)، ''اسکاراموش''<ref>''Scaramouche''</ref> (۱۸۹۱)، ''شوالیه در گلزار''<ref>''Le chevalier aux fleurs''</ref> (۱۸۹۷).