روبینشتاین، آرتور (۱۸۸۷ـ۱۹۸۲م): تفاوت میان نسخه‌ها

[[پیانو]]<nowiki/>نواز امریکایی، زادۀ [[لهستان]]. از بزرگ‌ترین استادان نوازندگی پیانو در قرن ۲۰ بود، و با نوای هوشمندانه و برتری‌جوی ساز خود در فیلم‌های بسیاری ظاهر شد و صفحه‌های موسیقی فراوانی را پر کرد. تأویل‌گر بی‌نظیر آثار [[شوپن، فردریک فرانسوا (۱۸۱۰ـ۱۸۴۹)|شوپن]]<ref>Chopin </ref> بود و برداشت‌هایی از آثار آهنگ‌سازان جدید [[اسپانیا]] داشت. برخوردهای زودهنگام او با [[یوزف یوآخیم]]<ref>Joseph Joachim </ref> و [[ویولن|ویولن‌]]<nowiki/>نواز، آهنگ‌ساز، و رهبر ارکستر بلژیکی [[ایزایی، اوژن ـ اوگوست (۱۸۵۸ـ۱۹۳۱)|اوژن ایزایی]]<ref>Eugène Ysaÿeá </ref> (۱۸۵۸ـ۱۹۳۱)، تفسیرهای او از آثار [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)|بتهوون]]، [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)|موتسارت]]، و شوپن را با مهارت نبوغ‌آمیز سنت رُمانتیک پیوند داد؛ او از تأویل‌گران برجستۀ آثار [[فایا، مانوئل د|دِ فایا]]<ref>''de Falla''</ref> نیز برشمرده می‌شد. روبینشتاین در [[ورشو، شهر|ورشو]]<ref> Warsaw

از سه سالگی به آموختن موسیقی پرداخت. 7 ساله بود که برای نخستین بار در انظار عموم به اجرا پرداخت. در نه سالگی به برلین رفت و در آن‌جا آموزش دید. در سال 1900 زمانی که 13 سال داشت برای نخستین بار با فیلارمونیک برلین به اجرای زنده پرداخت. در ۱۹۰۶ نخستین برنامۀ حرفه‌ای خود در [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] را اجرا کرد، اما بعد از کنسرت ۱۹۳۷ در کارْنِگی هال امریکا، در مقام نابغه شناخته شد. با آغاز [[جنگ جهانی دوم]] در هالیوود اقامت کرد و در ۱۹۴۶ مقیم امریکا شد. شهرت وی در مقام نوازندۀ بزرگ پیانو تا دهۀ ۱۹۵۰ همچنان گسترش می‌یافت، و او طی ۸۵ سال از عمر ۹۵ سالۀ خود، در کنار ارکسترهای سمفونی بزرگ جهان بر روی صحنه رفت. در ۱۹۷۶ نشان آزادی امریکا<ref> US Medal of Freedom

روبنشتاین به هشت زبان مسلط بود. او ریاست جمهوری اسرائیل را نپذیرفت، ولی دعوت [[فرح پهلوی (تهران ۱۳۱۷ش)|فرح پهلوی]] را برای شرکت در [[جشن هنر شیراز]] قبول کرد. شخصیتی شوخ و برون‌گرا داشت، اما بر روی صحنه بسیار جدی می‌نمود. روبنشتاین خودزندگینامۀ دوجلدی «سال‌های جوانیم» و «سال‌های بسیارم» را به ترتیب در 1973 و 1980 نوشت.