دالاپیکولا، لوئیجی (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵م): تفاوت میان نسخه‌ها

آهنگ‌ساز ایتالیایی. در آغاز پیرو سبک [[نیوکلاسیک|نئوکلاسیک]] بود، اما از ۱۹۴۵ به سبک دوازده تنی تغزلی گرایش پیدا کرد. آثار او عبارت‌اند از اپراهای‌ ''زندانی''<ref>''Il Prigioniero/The Prisoner'' </ref> (۱۹۴۴ـ۱۹۴۸) و ''اولیس''<ref>''Ulisse/Ulysses''</ref> (۱۹۶۰ـ۱۹۶۸)، و نیز ساخته‌های‌ آوازی‌ و سازی‌ بسیار. دالاّپیکّولا در پیزینو<ref>Pisino</ref>، [[ایستریا]]<ref>Istria</ref>، به‌دنیا آمد. در ۱۹۱۷ خانواده‌اش‌ به‌دلایل‌ سیاسی‌ به‌ [[گراتس]]<ref>Graz</ref> در [[اتریش|اتریش‌]] نقل‌مکان‌ کردند، و او در آن‌جا نخستین‌ ارتباط‌های‌ مشخص‌ خود را با موسیقی‌ (به‌خصوص‌ اپرا) برقرار کرد. خانواده‌اش‌ در ۱۹۲۱ به‌ [[ایتالیا]] بازگشتند، و او در کنسرواتوار فلورانس<ref>Florence Conservatory </ref>'''‌''' تحصیل'''‌''' کرد و در ۱۹۳۱ به'''‌'''مقام'''‌''' استادی'''‌''' رسید. در ۱۹۵۶ استاد کالج'''‌''' کوئینز<ref>Queen’s College </ref> [[نیویورک|نیویورک'''‌''']] شد. آثار دوران'''‌''' پختگی'''‌''' کار او، در عین'''‌''' بهره'''‌'''گیری'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریال'''‌'''سازی'''‌'''، آن'''‌'''ها را دستخوش'''‌''' تغییر می'''‌'''کردند تا سبکی'''‌''' تغزلی'''‌'''تر از معمول'''‌''' پدید آید، که'''‌''' از ارجاع'''‌'''های'''‌''' تونال'''‌'''، ساختارهای'''‌''' تِماتیک'''‌'''، و روندهای'''‌''' پیشروی'''‌''' هارمونیک'''‌''' دوری'''‌''' نکند. دالاّپیکّولا نخستین‌بار در جشنواره'''‌'''های'''‌''' پیش'''‌''' از ۱۹۳۹ انجمن'''‌''' بین'''‌'''المللی'''‌''' موسیقی'''‌''' معاصر<ref>International Society for Contemporary Music ISCM</ref> (ای اس سی ام) توجه'''‌''' جهانی'''‌''' را به خود جلب کرد. قوانین'''‌''' نژادپرستانۀ'''‌''' فاشیستی ۱۹۳۸، ''ترانه‌های اسارت''<ref>Canti di Prigionia/Songs of Captivity</ref> او را توقیف'''‌''' کردند، که'''‌''' بیان موسیقایی'''‌''' اسارت'''‌''' فکری'''‌''' و جسمی'''‌''' بود. این «موسیقی'''‌''' اعتراض»، که'''‌''' مضمون'''‌''' آن'''‌''' شکنجۀ'''‌''' فکری'''‌''' و روانی'''‌''' بود، در اپرای'''‌''' بعدی'''‌''' وی، ''زندانی'' (از روی'''‌''' ''شکنجۀ امید و انتظار''<ref>La Torture par L’esperance </ref> اثر ویلیه'''‌''' دو لیل'''‌''' آدام<ref>Villiers de l’Isle Adam </ref>) و کُرال ''ترانه‌های آزادی''<ref>''Canti di liberazione/Songs of liberty''</ref> (۱۹۵۱ـ۱۹۵۵) نیز ادامه'''‌''' یافت. نخستین'''‌''' اپرای'''‌''' او، ''پرواز شبانه''<ref>''Volo di notte'' </ref> (۱۹۳۷ـ۱۹۳۹ به'''‌'''شیوۀ آنتوان'''‌''' دو سنت'''‌''' اِگزوپری<ref>Antoine de Saint Exupéry </ref>)، استفادۀ'''‌''' تجربی'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریالی'''‌''' را نشان'''‌''' می'''‌'''دهد که'''‌''' بعدها در قالب'''‌''' شیوۀ'''‌''' بسیار'''‌''' شخصی'''‌''' و شاعرانه'''‌'''اش در گروه ''غزل‌های یونانی''<ref>''Liriche greche/Greek Lyrics''</ref> (۱۹۴۲ـ۱۹۴۵) به'''‌'''ثمر رسیدند. در دهۀ'''‌''' ۱۹۵۰ بسیار تحت تأثیر [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)|آنتون'''‌''' وبرن]]<ref>Anton Webern</ref> قرار گرفت و سبک شخصی خود را تبدیل به بیانی کمتر شاعرانه و بیشتر اندیشمندانه کرد. با این'''‌'''حال برتری او در آهنگ'''‌'''سازی آوازی همچنان در اوراتوریوی'''‌''' بزرگ'''‌''' ''ایوب''<ref>''Job''</ref> (۱۹۵۰) و ''رکویسکانت''<ref>''Requiescant''</ref> (۱۹۵۷ـ۱۹۵۸)، و آثار کوچکی'''‌''' همچون'''‌''' ''ترانه‌های گوته''<ref>Goethe Lieder </ref> (۱۹۵۳)، ''پنج ترانه''<ref>''Cinque Canti'' </ref> (۱۹۵۶)، ''نیایش''<ref>''Preghiere''</ref> (۱۹۶۲)، و ''گفتار پولیس قدیس''<ref>''Parole di San Paolo''</ref> (۱۹۶۴) حفظ'''‌''' شد. اپرای'''‌''' بزرگ'''‌''' او، ''اولیس''، ثمرۀ'''‌''' تلاشی'''‌''' دَه '''‌'''ساله'''‌'''، نشان'''‌''' از بازگشت به سبک شاعرانۀ'''‌''' قبلی وی دارد. دالاپیکولا با وجود مهارت'''‌''' بسیارش'''‌''' در ارکستراسیون'''‌'''، در کار سازبندی'''‌''' موفق'''‌''' نبود. بر ایتالیای'''‌''' پس'''‌''' از جنگ'''‌''' تأثیر فراوانی'''‌''' گذاشت'''‌'''، و نقش'''‌''' عمده'''‌'''ای'''‌''' در نوزایی'''‌''' فرهنگی'''‌''' این'''‌''' کشور ایفا کرد.