وینکلمان، یوهان یواخیم (۱۷۱۷ـ۱۷۶۸): تفاوت میان نسخه‌ها

{{جعبه زندگینامه|عنوان=جعبه زندگینامه|نام=|نام دیگر=|نام اصلی=|نام مستعار=|لقب=|زادروز=|تاریخ مرگ=|دوره زندگی=|ملیت=|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=|شغل و تخصص اصلی=|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=|جوایز و افتخارات=|آثار=|خویشاوندان سرشناس=|گروه مقاله=|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}وینْکِلْمان، یوهان یواخیم (۱۷۱۷ـ۱۷۶۸)(Winckelmann, Johann Joachim)

مورخ هنر، زادۀ آلمان. از ۱۷۵۵ در رم کار کرد. مطالعاتش دربارۀ یونان و روم باستان در جنبش نئوکلاسیک<ref>neoclassical</ref> تأثیر نهاد، و شالوده‌ای برای تاریخ هنر جدید فراهم آورد، و در جهت‌گیری تعلیم‌وتربیت در آلمان مؤثر افتاد. وینکلمان در اشتندال<ref>Stendal  

</ref> به‌دنیا آمد. نخست در پروس<ref>Prussia</ref> به تدریس پرداخت. درپی گرویدن به مذهب کاتولیک<ref> Catholicism </ref>، به رم رفت، و کتابدار کاردینال وزیر خارجۀ پاپ شد، و در ۱۷۳۶ به ریاست کتابخانه و مجموعۀ آثار باستانیِ واتیکان منتصب گردید. اثر برجستۀ وینکلمان، تألیف جامعی در دو بخش در زمینۀ هنر باستان بود. در کتاب ''تأملاتی دربارۀ نقاشی و مجسمه‌سازی یونانیان''<ref>''Reflections on the Painting and Sculpture of the Greeks''</ref> (۱۷۵۵)، جوهر هنر یونانی را واجد «سادگیِ اصیل» و «شکوه خاموش» توصیف کرد. در کتاب ''تاریخ هنر عهد عتیق''<ref>''History of the Art of Antiquity'' </ref> (۱۷۶۴)، هنر را بیانگر «روح زمانه» خواند. آرای او بسیار پرنفوذ بودند، و بعدها هگل<ref>Hegel </ref>، فیلسوف، و پانوفسکی<ref>Panofsky </ref>، مورخ هنر، آن‌ها را بسط دادند. تأثیر وینکلمان در خودِ هنر، بیشتر در نقاشی بروز یافت، و تعبیرش از آرمان یونانی در بسیاری از نقاشان قرن ۱۸، به‌ویژه آنتون مِنگس<ref>Anton Mengs</ref> تأثیر نهاد.