نهمین دوره جشنواره فیلم فجر: تفاوت میان نسخه‌ها

برای اولین بار، در این دوره بخش رقابتی بین‌الملل با عنوان «مسابقه‌ی بین‌المللی فیلم‌های اول و دوم» راه‌اندازی شد که از میان داوران آن تنها [[مهرجویی، داریوش|داریوش مهرجویی]] به عنوان یک ایرانی حضور داشت. این تمهید مسوولین سبب شد که عنوان بین‌المللی بودن آن شکلی رسمی به خود بگیرد. [[واروژ کریم‌ مسیحی|واروژ کریم‌مسیحی]] با فیلم معمایی ''پرده‌ی آخر'' اعتبار خاصی به بخش مسابقه‌ی سینمای ایران بخشید و در سیزده رشته کاندیدای دریافت سیمرغ بلورین شد که در هشت مورد از آن موفق عمل کرد. جنجالی‌ترین فیلم‌ساز این دوره‌ی جشنواره [[مخملباف، محسن (تهران ۱۳۳۶)|محسن مخملباف]] بود که با دو فیلم ''نوبت عاشقی و شب‌های زاینده‌رود'' سر و صدای زیادی به راه انداخت، به طوری که کار به اظهارنظر جناح‌های سیاسی کشیده شد و مخملباف به پشت کردن به آرمان‌هایش متهم شد. [[ملاقلی پور، رسول (تهران ۱۳۳۴ـ۱۳۸۵ش)|رسول ملاقلی‌پور]] هم با ساخت فیلم ''مجنون'' فیلم‌سازی در عرصه‌ی دفاع مقدس را رها کرد و به دل جامعه رفت و نظرات انتقادی و اجتماعی خود را بیان کرد. ضمن این‌که برای اولین بار فیلم ''عروس'' ([[افخمی، بهروز (تهران ۱۳۳۵ش)|بهروز افخمی]]) بحث عشق میان یک دختر و پسر را به نمایش گذاشت و دو ستاره ([[کریمی، نیکی (تهران ۱۳۵۰ش)|نیکی کریمی]] و [[پورعرب، ابوالفضل (تهران ۱۳۴۰ش)|ابوالفضل پورعرب]]) را به سینمای ایران معرفی کرد. علاوه بر این‌همه فیلم [[پارسی پور، شهریار (تهران ۱۳۳۰ـ۱۳۸۵ش)|شهریار پارسی‌پور]]، ''نقش عشق''، که در ادامه‌ی موج فیلم‌های عرفانی ساخته شده بود مورد توجه هیات داوران قرار گرفت. یدالله صمدی با فیلم ''آپارتمان شماره‌ی 13'' یکی از بهترین فیلم‌های کمدی پس از انقلاب را در این دوره از جشنواره عرضه می‌کند و سیمرغ بلورین بهترین فیلم را کسب کرد. نگارش داستان آپارتمان شماره‌ی 13 حاصل همکاری مشترک حسن قلی‌زاده و [[خمسه، علیرضا (تهران ۱۳۳۲ش)|علیرضا خمسه]] بود که اتفاقا جایزه‌ی بهترین فیلم‌نامه‌ی جشنواره را نیز به دست آورد و علاوه بر این علیرضا خمسه عهده‌دار نقش اصلی این فیلم سینمایی نیز بود. ''دو فیلم با یک بلیت'' ([[فرهنگ، داریوش (آبادان ۱۳۲۶ش)|داریوش فرهنگ]]) هم دیپلم افتخار بهترین فیلم را از آن خود کرد. یکی از پدیده‌های این جشنواره ''سایه‌ی خیال'' (حسین دلیر) بود که توانست نظرات مثبت نویسندگان سینمایی را جلب کند و در بخش مسابقه‌ی بهترین فیلم‌های اول و دوم برنده‌ی سیمرغ بلورین شد. و نکته‌ی جالب این که حسین دلیر بعد از این اثر دیگر فیلمی نساخت.