شفیعی کدکنی، محمدرضا: تفاوت میان نسخه‌ها

|عنوان = محمّدرضا شَفیعی کدکنی

}}(تخلّص: م. سرشک) شاعر و محقق ایرانی. در حوزۀ علمیۀ مشهد ادبیات عرب و علوم دینی آموخت و در دانشکده‌های ادبیات مشهد و تهران، ادبیات فارسی خواند و دانشنامۀ دکتری گرفت و در دانشگاه تهران، از ۱۳۴۸ به تدریس پرداخت. از او پژوهش‌ها و تصحیح‌های ادبیِ گسترده و پراهمیتی در زمینۀ ادب فارسی و فرهنگ ایرانی نشر یافته است: ''صور خیال در شعر فارسی'' (۱۳۵۰)، ''موسیقی شعر'' (۱۳۵۸ با ویرایش گسترش‌یافته: تهران، ۱۳۶۸)، ''اسرارالتوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید'' (۱۳۶۶) مجموعه آثار منظوم عطار: ''الهی‌نامه''، ''مصیبت‌نامه''، ''منطق‌الطیر''، ''اسرارنامه''، ''مختارنامه''، مجموعۀ چند جلدی «پیران خراسان»: بایزید بسطامی، ابوالحسن خرقانی، ابوسعید ابی‌الخیر، خواجه عبدالله انصاری و شیخ جام؛ و نیز ''تازیانه‌هاي سلوک'' و در ''اقلیم روشنایی'' درباره سنائی و ''مفلس کیمیافروش'' درباره انوری، ازجملۀ آن‌هاست. شفیعی کدکنی از دورۀ جوانی، با توجه به شیوۀ هندی، شعرگویی را آغاز کرد. اما بسیار زود به صفِ نسل دوم شاعران نیمایی درآمد و با ''در کوچه‌باغ‌های نشابور'' (۱۳۵۰) به تثبیت و شهرت رسید. شعرهای او آمیزه‌ای از نوگرایی و سنت‌اندیشی است و مسائل اجتماعی و فرهنگی در آن‌ها برجستگیِ خاصی می‌یابد. بخش عمده‌ای از شعرهای او در دو مجموعۀ تفصیلی ''آینه‌ای برای صداها'' (تهران، ۱۳۷۶) و ''هزارۀ دوم آهوی کوهی'' (تهران، ۱۳۷۶) گرد آمده است. او سال‌هایی چند از زندگی‌اش را به خاطر فرصت‌های مطالعاتی یا تدریس در فرنگ سپری کرده است و به‌ویژه، از دهۀ ۱۳۶۰ به بعد، در مقام یکی از مهم‌ترین ادیبان روزگارش شناخته شده است. از وی ترجمه‌هایی نیز از برخی متن‌های قدیم عربی و شعر معاصر عربی در‌دست است.