عباس تهرانی تاش: تفاوت میان نسخه‌ها

نوازنده‌ی ایرانی کلارینت (قره‌نی) و نی‌لبک. از همان دوران کودکی و تحصیلات ابتدایی به یادگیری موسیقی و نواختن فلوت پرداخت، ولی تحصیل جدّی موسیقی را ابتدا در حضور سروان [[مین باشیان، خانواده|مین‌باشیان]] (افسر موزیک نظام) و با همراهی چنگیز عسکرپور (نوازنده‌ی فلوت و سازهای بادی)، در گروه بالانچی که رئیسش مین‌باشیان بود،  آغاز کرد. بعدتر در [[هنرستان عالی موسیقی]] ثبت نام کرد. در آنجا ابتدا کلارینت را از هنرآموزی اتریشی به اسم ویدر یاد گرفت اما چون او موسیقی کلاسیک تدریس می‌کرد، بلافاصله نزد [[وزیری تبار، حسینعلی (۱۲۸۵ـ تهران ۱۳۳۷ش)|حسینعلی وزیری‌تبار]]، ردیف‌های موسیقی ایرانی را نیز فرا گرفت.  

عباس تهرانی‌تاش به غیر از کلارینت که ساز تخصصی اوست با نواختن اکثر سازهای بادی، به ویژه ساکسیفون، آشنایی کامل دارد. از آثار صوتی پس از انقلاب او می‌توان به آلبوم "''تکنوازان 1''" اشاره کرد که با همراهی ایزد کاویانی (تنبک) به تک‌نوازی و بداهه‌نوازی در مایه‌ی دشتی، دستگاه ماهور، دستگاه همایون، بیات ترک و بیات اصفهان پرداخته است. از آثار تألیفی او کتابی است در 2 جلد به قلم عبدالحسین نیّری که تهرانی‌تاش مدت‌ها با جمع‌آوری و نوشتن نت آهنگ‌های محلی (فولکلور) و دوبیتی‌های ایرانی، جمع‌آوری کرده است. عباس تهرانی‌تاش در طول فعالیت‌های هنری خود با خوانندگان بسیاری، از جمله [[روح بخش، عزت (۱۲۸۶ـ تهران ۱۳۶۷ش)|روحبخش]]، [[ایرج (کاشان ۱۳۱۲ش)|ایرج]]، [[دلکش]] و [[ویگن]] همکاری کرده است.