مرادی، فرمان: تفاوت میان نسخه‌ها

سازندۀ سازهای ایرانی. کار ساخت تار و [[سه تار|سه ­تار]] را طی دو دهه شاگردی و همکاری، نزد استاد [[محمد نوایی]] (معروف به عشقی) یاد گرفت. او فعالیت هنری خود را در سال 1349ش و در مرکز حفظ و اشاعۀ موسیقی سنتی آغاز کرد. بعدها سرپرست و مدرس کارگاه سازسازی این مرکز شد. مرادی در ساخت [[تنبور]] نیز از راهنمایی­‌های علمی استاد الهی، نوازندۀ تنبور، بهره گرفته است. او چندین نوع سه‌­تار، تنبور، [[کمانچه]] و تار طبق الگوی اساتید گذشتۀ این سازها یا به صورت ابتکاری می‌­ساخت. مرادی به خاطر موقعیت شغلی خود در مرکز حفظ و اشاعه از راهنمایی­‌های اساتید برجسته‌­ای چون [[صفوت، داریوش (تهران ۱۳۰۷ ـ۱۳۹۲ش)|داریوش صفوت]]، [[عبادی، احمد (تهران ۱۲۸۵ـ۱۳۷۱ش)|احمد عبادی]]، [[هرمزی، سعید (تهران ۱۲۷۶ـ همان جا ۱۳۵۵ش)|سعید هرمزی]]، [[فروتن، یوسف (تهران ۱۲۷۷ـ ۱۳۵۵ش)|یوسف فروتن]]، [[بهاری، علی اصغر (تهران ۱۲۸۶ـ ۱۳۷۶ش)|علی‌­اصغر بهاری]]،­ [[تجویدی، علی (تهران ۱۲۹۸ـ۱۳۸۴ش)|علی تجویدی]]، [[شریف، فرهنگ (آمل ۱۳۱۲ش)|­فرهنگ شریف]]،­ [[شهناز، جلیل (اصفهان ۱۳۰۰ـ۱۳۹۲ش)|جلیل شهناز]]، [[کریمی، محمود (تهران ۱۳۰۶ـ همان جا ۱۳۶۳ش)|محمود کریمی]]، [[نریمان، منصور|منصور نریمان]]، [[فریدون حافظی]]، [[محمود تاجبخش]]، [[بیگجه خانی، غلامحسین (تبریز ۱۲۹۷ـ تهران ۱۳۶۶ش)|غلامحسین بیگجه­‌خانی]] و [[محمد مقدسی]] برای ساختن سازهای ارزشمند و بی‌­نقص استفاده برد. او کتابی نیز با عنوان ''سوز و ساز عشقی'' (دربارۀ هنر و زندگی محمد نوایی) تألیف کرده که توسط نشر تصنیف منتشر شده است (1387ش).