به ملازمان سلطان که رساند این دعا را: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:2042159615.jpg|جایگزین=مصرع اول غزل به خطِ خوش|بندانگشتی|مصرع اول غزل به خطِ خوش|400x400پیکسل]] | [[پرونده:2042159615.jpg|جایگزین=مصرع اول غزل به خطِ خوش|بندانگشتی|مصرع اول غزل به خطِ خوش|400x400پیکسل]] | ||
مصرع آغازین یکی از غزلهای [[حافظ، شمس الدین محمد ( ـ شیراز ۷۹۲/۷۹۱ق)|حافظ]]، با مطلع به ملازمان سلطان که رساند این دعا را/ که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را. این غزل در نسخهی تصحیح [[محمد | مصرع آغازین یکی از غزلهای [[حافظ، شمس الدین محمد ( ـ شیراز ۷۹۲/۷۹۱ق)|حافظ]]، با مطلع به ملازمان سلطان که رساند این دعا را/ که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را. این غزل در نسخهی تصحیح [[قزوینی، محمد (تهران ۱۲۵۶ـ۱۳۲۸ش)|علامه قزوینی]]، [[غنی، قاسم (سبزوار ۱۲۷۲ـ امریکا ۱۳۳۱ش)|غنی]] مشتمل بر 7 بیت است و در [[بحر رمل]] مثمن مشکول (فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن) سروده شده است. | ||
حافظ شعر را به استقبال غزلی از سلمان ساوجی به مطلع «ز شراب لعل نوشین من رند بینوا را/ مددی که چشم مستت به خمار کشت ما را» سروده است. اگرچه در مورد دیوان حافظ چنین متداول شده که با بهرهگرفتن از تمهیدات [[هرمنوتیک]] و غالبا با رویکردی نشانهشناختی که آن هم صرفا به نشانهها و رموز عرفانی توجه دارد سراغ شعرهایش بروند، اما این غزل که لحنی نصیحتگرانه دارد گویا خطاب به امیر یا شاهی سروده شده است. دکتر غنی «سلطان» را [[شاه شجاع]] میداند که در زمان سرودن شعر به پیروزیهایی دست یافته بود. به نظر عبدالحسین جلالیان (حافظپژوه و مولف کتاب شرح جلالی در شرح غزلهای حافظ) و عدهای دیگر از حافظپژوهان این غزل در زمانی سروده شده که شاه شجاع برای بازپسگیری شیراز از چنگ برادرش (محمود) در پشت دروازهی شهر قصد حمله را دارد. قاسم غنی در کتاب [[تاریخ عصر حافظ]] مینویسند: در روز شانزدهم ذیالقعده 767ق دو برادر نزدیک پل فسا با هم جنگیدند و شاه شجاع فاتح و در میدان سعادت، خارج دروازه فرود آمد. و میتوان گفت که چند غزل از جمله همین غزل در این ایام توقّف شاه شجاع در میدان سعادت سروده شدهاند. | حافظ شعر را به استقبال غزلی از سلمان ساوجی به مطلع «ز شراب لعل نوشین من رند بینوا را/ مددی که چشم مستت به خمار کشت ما را» سروده است. اگرچه در مورد دیوان حافظ چنین متداول شده که با بهرهگرفتن از تمهیدات [[هرمنوتیک]] و غالبا با رویکردی نشانهشناختی که آن هم صرفا به نشانهها و رموز عرفانی توجه دارد سراغ شعرهایش بروند، اما این غزل که لحنی نصیحتگرانه دارد گویا خطاب به امیر یا شاهی سروده شده است. دکتر غنی «سلطان» را [[شاه شجاع]] میداند که در زمان سرودن شعر به پیروزیهایی دست یافته بود. به نظر عبدالحسین جلالیان (حافظپژوه و مولف کتاب شرح جلالی در شرح غزلهای حافظ) و عدهای دیگر از حافظپژوهان این غزل در زمانی سروده شده که شاه شجاع برای بازپسگیری شیراز از چنگ برادرش (محمود) در پشت دروازهی شهر قصد حمله را دارد. قاسم غنی در کتاب [[تاریخ عصر حافظ]] مینویسند: در روز شانزدهم ذیالقعده 767ق دو برادر نزدیک پل فسا با هم جنگیدند و شاه شجاع فاتح و در میدان سعادت، خارج دروازه فرود آمد. و میتوان گفت که چند غزل از جمله همین غزل در این ایام توقّف شاه شجاع در میدان سعادت سروده شدهاند. | ||