ساقی به نور باده برافروز جام ما: تفاوت میان نسخه‌ها

مصرع آغازین یکی از غزل‌های [[حافظ، شمس الدین محمد ( ـ شیراز ۷۹۲/۷۹۱ق)|حافظ]]، با مطلع ساقی به نور باده برافروز جام ما/ مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما. این غزل در نسخه‌ی تصحیح [[محمد قزوینی|علامه قزوینی]]، [[غنی، قاسم (سبزوار ۱۲۷۲ـ امریکا ۱۳۳۱ش)|غنی]] مشتمل بر 10بیت است و در [[بحر مضارع]] مثمن اخرب مکفوف محذوف (مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن) سروده شده است.

اگرچه پاره‌ای شارحان را رسم بر این بوده که هرشعری از حافظ را با نشانه‌شناسی ادبیات عرفانی (صوفیانه) تفسیر کنند، اما نشانه‌های متعددی در غزل است که بر نمایش عشقی بیش‌تر زمینی تا متعالی صحه می‌گذارد؛ از جمله کلماتی که در توصیف آداب و اصطلاحات شرب خمر است و همچنین اشاره‌ی مستقیم حافظ به نام ممدوحش در بیت پایانی. با توجه به مقطع غزل مشخص است که حافظ در یکی دوجای شعر با [[حاجی قوام|حاجی قوام‌الدین حسن تمناجی]] (متوفی ۷۵۴ق)، وزیر اعظم شیخ [[ابواسحاق اینجو]]، که از ممدوحانش بوده تخاطب دارد. حاجی قوام‌الدین زمانی که شیراز در محاصره‌ی امیر [[مبارزالدین محمد (۷۰۰ـ۷۶۰ق)|مبارزالدین]] بود فوت کرد و مرگ او ضربه‌ی بزرگی به شیخ ابواسحاق و حافظ وارد آورد. حافظ در پنج غزل خود از او یاد کرده است که یکی از آنها قطعه‌ای در رحلت اوست. غزل را خوانندگانی چون [[غلامحسین بنان (انگرود ۱۲۹۰ـ تهران ۱۳۶۴ش)|غلامحسین بنان]]، [[حسین قوامی (تهران ۱۲۸۸ـ همان جا ۱۳۶۸ش)|حسین قوامی]]، [[سید حسام الدین سراج|حسام‌الدین سراج]] و خوانندگان تاجیک در برنامه‌های رادیویی یا در آلبوم‌هایشان به صورت آواز یا ترانه خوانده‌اند.