کارل اشتارگارت: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴: | خط ۴: | ||
تحصیلاتش را در دانشگاههای هایدلبرگ<ref>Heidelberg</ref>، ارلانگن<ref>Erlangen</ref> و برلین آغاز کرد و ادامه داد؛ و بالاخره از دانشگاه کیل<ref>kiel</ref> در 1899م دانشنامۀ دکتری چشمپزشکی دریافت کرد. پروفسور کارل ولگرز<ref>karl volkers</ref> (متولد 1836م)، استاد چشمپزشکی دانشگاه اخیر در پیشرفت علمی اشتارگارت مؤثر بود؛ بهویژه در شیوههای جدید پژوهش. پس از پایان تحصیلات، در کلینیک چشم وابسته به دانشگاه کیل ابتدا به عنوان پزشک و بعداً در سمت مدیر مشغول به کار شد. مدتی بعد به کلینیک چشم در استراسبورگ منتقل شد. سپس ارتقا یافت و در شهر بن، رئیس کلینیک چشمپزشکی شد. در سال 1923م، آلفرد بیلشوفسکی<ref>Alfred Bielschowsky</ref> (1871-1940م) رئیس چشمپزشکی دانشگاه ماربورگ<ref>morburg</ref> جای خود را به اشتارگارت داد. اشتارگارت با معاینه و بررسی هفت بیمار با علائم دیستروفی ماکولا این بیماری را در 1909م معرفی کرد. | تحصیلاتش را در دانشگاههای هایدلبرگ<ref>Heidelberg</ref>، ارلانگن<ref>Erlangen</ref> و برلین آغاز کرد و ادامه داد؛ و بالاخره از دانشگاه کیل<ref>kiel</ref> در 1899م دانشنامۀ دکتری چشمپزشکی دریافت کرد. پروفسور کارل ولگرز<ref>karl volkers</ref> (متولد 1836م)، استاد چشمپزشکی دانشگاه اخیر در پیشرفت علمی اشتارگارت مؤثر بود؛ بهویژه در شیوههای جدید پژوهش. پس از پایان تحصیلات، در کلینیک چشم وابسته به دانشگاه کیل ابتدا به عنوان پزشک و بعداً در سمت مدیر مشغول به کار شد. مدتی بعد به کلینیک چشم در استراسبورگ منتقل شد. سپس ارتقا یافت و در شهر بن، رئیس کلینیک چشمپزشکی شد. در سال 1923م، آلفرد بیلشوفسکی<ref>Alfred Bielschowsky</ref> (1871-1940م) رئیس چشمپزشکی دانشگاه ماربورگ<ref>morburg</ref> جای خود را به اشتارگارت داد. اشتارگارت با معاینه و بررسی هفت بیمار با علائم دیستروفی ماکولا این بیماری را در 1909م معرفی کرد. | ||
از او کتابی با عنوان ت''شخیص اختلالات دید رنگی''<ref>''Diagnostik der Farbensinnstörungen''</ref> (برلین، 1912م) و همچنین مقالات معدودی در زمینۀ بیماریهای چشم باقی مانده است. اشتارگارت به خاطر التهاب کلیهها و عوارش قلبی ناشی از آن درگذشت. | |||
---- | |||