جانکارلو جیانینی: تفاوت میان نسخه‌ها

بازیگر ایتالیایی. تحصیلاتش را پس از دریافت دیپلم مهندسی الکترونیک (در شهر ناپل)، در رشتۀ بازیگری در آکادمی هنرهای نمایشی سیلویو د آمیکو (شهر رم) ادامه داد و در سال 1963م فارغ‌التحصیل شد. در ۱۹۶۱م کار صحنه‌ای را با حضور در ''رؤیای شب نیمۀ تابستان''<ref>''A Midsummer Night's Dream''</ref> آغاز کرد و سپس در آثار دیگری روی صحنه رفت؛ از جمله در نقش رومئو در اجرای تئاتری [[زفیر لی، فرانکو (۱۹۲۳)|فرانکو زفیرلی]] از [[رومئو و ژولیت]]. در ۱۹۶۵ وارد سینما شد و یک سال بعد با ایفای نقش در یکی از نمایشنامه‌های لینا ورتمولر<ref>Lina Wertmüller</ref> همکاری‌اش با این کارگردان نامدار را آغاز کرد که منجر به بازی در رشته‌ای از فیلم‌های بعدی او شد. او اغلب قهرمان افسرده و تراژیک/کمیک این فیلم‌ها بود، که نظامی را که نمی‌توانست درک کند یا بپذیرد، پس می‌زد. به خاطر ایفای نقش در فیلم ''عشق و هرج‌ومرج''<ref>''Love and Anarchy''</ref> مورد تحسین زیاد منتقدان قرار گرفت و در ۱۹۷۳م جایزۀ [[فهرست بازیگران برندۀ جایزۀ کن|بهترین بازیگر جشنوارۀ کن]] را دریافت کرد. سپس با نقش پیچیدۀ «پاسکوالینو»، یکی از زندانیان اردوگاه‌های اجباری که در تلاشی نومیدانه برای بقا، تن به خفت و خواری می‌دهد (در ''هفت خوشگلِ''<ref>''Seven Beauties''</ref> ورتمولر) بار دیگر با کاندیدایی دریافت [[جایزه اسکار|اسکار]] بهترین بازیگر مرد، موفقیت بزرگی کسب کرد. جیانینی در نخستین فیلم آمریکایی ورتمولر، ''شبی پر از باران''<ref>''A Night Full of Rain''</ref>، نیز ظاهر شد که شکستی انتقادی و تجاری بود و منجر به لغو قرارداد آمریکایی ورتمولر با [[برادران وارنر]] شد.