دونیتستی، گائتانو: تفاوت میان نسخه‌ها

آهنگ‌ساز ایتالیایی‌. بیش‌ از ۶۰ اپرا آفرید، ازجمله‌ آثار اوست: ''لوکرِتسیا بورجا''<ref>''Lucrezia Borgia''</ref> (۱۸۳۳م)، ''لوچیا دی‌ لامِّرمور''<ref>'' Lucia di Lammermoor ''</ref> (۱۸۳۵م)، ''دختر سرهنگ''<ref>''La Fille du régiment''</ref> (۱۸۳۵م)، ''محبوبه''<ref> ''La Favorite''</ref> (۱۸۴۰م)، و ''دون‌ پاسکواله''<ref> ''Don Pasquale''</ref> (۱۸۴۳م). این‌ اپراها نشان‌ از نفوذ [[روسینی، جوآکینو (۱۷۹۲ ـ ۱۸۶۸)|روسّینی]]<ref> Rossini</ref> و [[بلینی، وینچنتسو (۱۸۰۱ـ۱۸۳۵)|بلّینی]]<ref> Bellini</ref> دارند، و خصوصیت‌ ویژه‌شان‌ جریانی‌ از ملودی‌های‌ بیانگرانه‌ است‌. دونیتستی‌ در [[برگامو، شهر|برگامو]]<ref> Bergamo</ref> و لیچِئو فیلارمونیکو<ref> Liceo Filarmonico</ref> در [[بولونیا، شهر|بولونیا]] تحصیل‌ کرد. برای‌ فرار از سلطۀ‌ پدرش‌ وارد ارتش‌ شد و در ۱۸۱۸م در [[ونیز]] نخستین‌ اپرای‌ خود، ''اِنریکو اهل‌ بورگونیا''<ref>'' Enrico di Borgogna''</ref>، را به‌روی صحنه‌ برد. اپرایی‌ که‌ نام‌ او را پرآوازه‌ ساخت‌، ''آنّا بولنا''<ref> ''Anna Bolena''</ref> نام‌ داشت‌ که‌ در ۱۸۳۰م در [[میلان، شهر|میلان]] به‌اجرا درآمد، البته‌ او تا آن‌ هنگام‌ بیش‌ از ۳۰ اپرا نوشته‌ بود. در نوشتن‌ اپراهای‌ جدی‌ چیره‌دست‌ بود، و نبوغ‌ خود را در آفرینش‌ ملودی‌ و استادی‌اش‌ را در ساخت‌ گروه‌خوانیِ نمایشی‌ به‌‌اجرا می‌گذاشت‌، و‌ در زمینۀ‌ اپراکمیک‌<ref> comic opera</ref> نیز استاد بود، و آثاری‌ همچون‌ ''دختر سرهنگ‌''، ''اکسیر عشق''<ref> ''L’elisir d’amore''</ref> (۱۸۳۲م)، و ''دون‌ پاسکواله'' داشت‌. نخستین‌ اجراهای‌ خوب‌ این‌ آثار با خوانندگان‌ بزرگی‌ همچون‌ جودیتّا گریزی<ref> Giuditta Grisi</ref> و لوئیجی‌ لابلاش<ref> Luigi Lablache</ref> انجام‌ پذیرفت‌؛ در دوران‌ معاصر، خوانندگانی‌ همچون‌ [[کالاس، ماریا (۱۹۲۳ـ۱۹۷۷)|ماریا کالاس]]<ref> Maria Callas </ref>، [[ساترلند، جوآن (۱۹۲۶)|جوون‌ ساترلند]]<ref>Joan Sutherland</ref>، و مونسرات‌ کابایه<ref> Montserrat Caballé</ref> شنوندگان‌ جدیدی‌ برای‌ آثار او، ‌خصوصاً‌ اپراهای‌ جدی‌ فراموش‌شده‌اش‌، فراهم‌ آوردند.