مهدوی کنی، محمدرضا: تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>روحانی ایرانی و از مبارزان ‌سیاسی در نهضت [[امام خمینی|امام ‌خمینی]] (ره). تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش گذراند. در فاصلۀ سال‌های ۱۳۲۵ تا ۱۳۲۷ش در تهران به تحصیل علوم دینی پرداخت و سپس به [[قم، شهر|قم]] رفت و ۱۴ سال در مدارس علمیۀ فیضیه و حجتیه نزد آیات عظام [[بروجردی، سید حسین (بروجرد ۱۲۵۴ـ قم ۱۳۴۰ش)|بروجردی]]، امام خمینی، [[علامه طباطبایی]]، [[گلپایگانی، محمدرضا (گلپایگان ۱۲۷۷ ـ قم ۱۳۷۲ش)|گلپایگانی]] و [[محقق داماد، سید مصطفی (قم ۱۳۲۴ش)|محقق داماد]] تحصیل کرد و به درجۀ [[اجتهاد]] رسید. وی از ۱۳۴۰ به تهران رفت و امام جماعت مسجد جلیلی و مدرس مدرسۀ مروی شد. سپس به نهضت امام خمینی (ره) پیوست و فعالیت‌های سیاسی خود را تشدید کرد تا آن‌که در ۱۳۵۳ بازداشت و به سه سال [[تبعید]] در [[بوکان، شهر|بوکان]] محکوم شد، اما پس از گذشت دو ماه، وی را به تهران انتقال دادند و زندانی کردند. مهدوی کنی در زمستان ۱۳۵۷ از سوی امام خمینی (ره) به عضویت [[شورای انقلاب]] درآمد. وی از مؤسسان جامعۀ روحانیت مبارز بود و پس از پیروزی [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب اسلامی]]، به فرمان امام به سرپرستی کمیته‌های انقلاب اسلامی منصوب شد. دیگر مشاغل وی عبارت‌اند از عضویت در شورای عالی انقلاب فرهنگی، عضویت در [[شورای نگهبان]]، عضویت در هیئت بازنگری قانون اساسی، سرپرست دولت موقت پس از سقوط [[بنی صدر، ابوالحسن (همدان ۱۳۱۲ش)|بنی‌صدر]]، وزیر کشور در دورۀ نخست‌وزیری شهید [[رجایی ، محمدعلی (قزوین ۱۳۱۲ـ تهران ۱۳۶۰ش)|رجایی]] و شهید [[باهنر، محمدجواد (کرمان ۱۳۱۲ـ تهران ۱۳۶۰ش)|باهنر]]، عضویت در [[مجمع تشخیص مصلحت نظام]]، ریاست [[دانشگاه امام صادق]] (ع) که خود مؤسس‌ آن بود، دبیرکلّی جامعه روحانیت مبارز تهران. از آثار اوست: ''نقطه‌های آغاز در اخلاق عملی''؛ ''ترجمه و شرح دعای افتتاح''؛ ''بیست‌ودو گفتار''.</p>