ابن کمونه، سعد بن منصور ( ـ حله ۶۸۳ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}(ملقب به عزالدوله) فیلسوف و پزشک مسلمان. اگرچه ابن کمونه را در پاره‌ای از منابع مسلمان و [[شیعه]] دانسته‌اند، ولی به دلایل نامعلومی حتی برخلاف منابع کهن، یهودی یا یهودی‌الاصل نیز دانسته شده است. گویا این نسبت برگرفته از چگونگی گفتار او در کتاب ''الابحاث عن الملل الثلاث'' است؛ وی در این کتاب در مقام رد بر یهود پاسخ‌هایی تفصیلی بیان داشته که این نوع دفاع را در مقابل مسیحیت و اسلام مطرح نکرده است. در هر صورت همین کتاب دست‌مایۀ تکفیر او در [[بغداد]] و درنتیجه فرار او به [[حله|حلّه]] شد. اما عمدۀ شهرت ابن کمونه به واسطۀ شبهۀ مشهور او در [[توحید]] است که این شبهه «افتخار الشیاطین» و خود او «شیطان‌الحکماء» خوانده شده است. از ابن کمونه افزون بر نامه‌هایش به [[نصیرالدین طوسی، ابوجعفر محمد (طوس ۵۹۷ـ کاظمین ۶۷۲)|نصیرالدین طوسی]]، نجم‌الدین کاتبی و [[جوینی، شمس الدین محمد ( ـ اهر ۶۸۳ق)|شمس‌الدین محمد جوینی]]، حدود ۳۰ اثر مهم برجای مانده که از آن جمله‌اند: ''التنقیحات فی شرح التلویحات'' که شرحی بر ''تلویحات'' سهروردی است؛ ''الکاشف'' مشتمل بر یک دورۀ [[منطق]]، [[طبیعیات|طبیعات]] و [[الهیات]]؛ ''ملتقط تلخیص‌المحصل'' که منتخبی از اثر [[خواجه نصیر طوسی، احمد (تهران ۱۳۰۶ش)|خواجه نصیر]] است؛ ''الملتقط من کتاب زبدةالنقص و لباب‌الکشف'' در شرح و نقض و ردِ ''اشارات'' [[ابن سینا، حسین بن عبدالله (خرمیثن ۳۷۰ـ همدان ۴۲۸)|ابن‌ سینا]].