پرش به محتوا

گریگوریان، مارکو (ارمنستان ۱۳۰۴ـ همان جا ۱۳۸۶ش): تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱۷: خط ۱۷:
|سبک =
|سبک =
|مکتب =
|مکتب =
|سمت =پایه گذار «گالری استتیک» و بی ینال تهران، استاد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران
|سمت =استاد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران
|جوایز و افتخارات =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =
|آثار =
خط ۲۳: خط ۲۳:
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی ایران
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی ایران
|دوره =
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|فعالیت های مهم =پایه گذار «گالری استتیک» و بی ینال تهران
|رشته =
|رشته =
|پست تخصصی =
|پست تخصصی =
خط ۳۰: خط ۳۰:
[[پرونده:36087500- 2.jpg|جایگزین=مارکو گریگوریان|بندانگشتی|مارکو گریگوریان]]
[[پرونده:36087500- 2.jpg|جایگزین=مارکو گریگوریان|بندانگشتی|مارکو گریگوریان]]
مارْکو گِریگوریان (ارمنستان ۱۳۰۴ـ همان جا ۱۳۸۶ش)<br>
مارْکو گِریگوریان (ارمنستان ۱۳۰۴ـ همان جا ۱۳۸۶ش)<br>
[[پرونده: 36087500.jpg | بندانگشتی|نقاشی چهره سهراب سپهری، اثر مارکو گريگوريان]]<p>نقاش ایرانی. در تکامل جنبش مدرن در ایران نقش بسزایی داشت. پس از دوره‌ای نقاشی شکل‌نما در شیوۀ اکسپرسیونیستی، و تأثیر از مناظر بایر و خشن کویرهای ایران، مواد و مصالحی همچون خاک، کاه، پولیستر، و گاه رنگ را به‌کار گرفت. سازه‌های برجستۀ سادۀ هندسی‌اش، از پیوند جاودانی انسان و زمین نشان دارند. همراه خانواده‌اش به تبریز مهاجرت کرد. در مکتب کمال‌الملک، تهران، و سپس آکادمی هنرهای زیبای رم (۱۹۵۰) درس خواند. پس از بازگشت به تهران در ۱۹۵۴، «گالری استتیک» را بنیاد نهاد و هنرمندان جوان را به آن‌جا و به بی‌ینال ونیز فراخواند. در ۱۹۵۸ نمایشگاه بی‌ینال تهران را برپا کرد. نیز گردآوری مجموعه‌ای نقاشی قهوه‌خانه‌ای را ترتیب داد. در ۱۹۶۲ به امریکا رفت، و فعالیتش را در نیویورک و مینه سوتا پی گرفت. در دانشکدۀ هنرهای زیبای دانشگاه تهران به‌تدریس پرداخت (۱۳۵۰ـ۱۳۵۷ش). آثارش در مجموعه‌های متعددی نگه‌داری می‌شوند، از جمله موزۀ هنرهای مدرن نیویورک، و موزۀ هنرهای معاصر تهران.</p>
[[پرونده: 36087500.jpg | بندانگشتی|نقاشی چهره سهراب سپهری، اثر مارکو گريگوريان]]<p>نقاش ایرانی. در تکامل جنبش مدرن در ایران نقش بسزایی داشت. پس از دوره‌ای نقاشی شکل‌نما در شیوۀ [[اکسپرسیونیسم (هنر)|اکسپرسیونیستی]]، و تأثیر از مناظر بایر و خشن کویرهای ایران، مواد و مصالحی همچون خاک، کاه، پولیستر، و گاه رنگ را به‌کار گرفت. سازه‌های برجستۀ سادۀ هندسی‌اش، از پیوند جاودانی انسان و زمین نشان دارند. همراه خانواده‌اش به [[تبریز، شهر|تبریز]] مهاجرت کرد. در [[کمال الملک، مکتب|مکتب کمال‌الملک]]، تهران، و سپس آکادمی هنرهای زیبای رم (۱۹۵۰م) درس خواند. پس از بازگشت به تهران در ۱۹۵۴م، «گالری استتیک» را بنیاد نهاد و هنرمندان جوان را به آن‌جا و به بی‌ینال ونیز فراخواند. در ۱۹۵۸م نمایشگاه بی‌ینال تهران را برپا کرد. نیز گردآوری مجموعه‌ای نقاشی قهوه‌خانه‌ای را ترتیب داد. در ۱۹۶۲م به [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] رفت، و فعالیتش را در [[نیویورک]] و مینه سوتا پی گرفت. در [[دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران|دانشکدۀ هنرهای زیبای دانشگاه تهران]] به‌تدریس پرداخت (۱۳۵۰ـ۱۳۵۷ش). آثارش در مجموعه‌های متعددی نگه‌داری می‌شوند، از جمله موزۀ هنرهای مدرن نیویورک، و [[موزه هنرهای معاصر|موزۀ هنرهای معاصر تهران]].</p>
<br><!--36087500-->
<br><!--36087500-->
[[رده:نگارگری و مجسمه سازی ایران]]
[[رده:نگارگری و مجسمه سازی ایران]]
[[رده:(نگارگری و مجسمه سازی ایران)اشخاص و آثار]]
[[رده:(نگارگری و مجسمه سازی ایران)اشخاص و آثار]]
سرویراستار
۵۵٬۷۱۴

ویرایش