آبراه دریایی سنت لورنس: تفاوت میان نسخه‌ها

ژرفاب ترعه و دالان حمل و نقل در امریکای شمالی، که رود سنت لورنس را به دریاچه‌های بزرگ<ref>Great Lakes</ref> متصل می‌کند و به کشتی‌های اقیانوس‌پیما اجازه رفت و آمد از [[اقیانوس اطلس]]<ref>Atlantic Ocean </ref> را به [[سوپریور، دریاچه|دریاچه سوپریور]]<ref>Lake Superior </ref> (به طول 3769 کیلومتر) می‌دهد. آبراه دریایی را امریکا و کانادا در 1959 گشودند. در واقع، آبراه دریایی بخش [[مونترآل|مونتر‌آل]]<ref>Montreal </ref> به [[اونتاریو، دریاچه|دریاچۀ اونتاریو]]<ref>Lake Ontario</ref> است، اما این نام معمولاً برای کل سامانه از اقیانوس اطلس تا دریاچه‌های بزرگ کاربرد دارد. 78 بندر بر این آبراه قرار گرفته‌اند که حدود 250 روز از سال برای کشتی‌های متوسط قابل استفاده است. مرز بین‌المللی کانادا و امریکا در امتداد رود و از میان دریاچه‌های اونتاریو، [[ایری، دریاچه|ایری]]<ref>Erie </ref>، [[هورون، دریاچه|هیورن]]<ref>Huron </ref> و سوپریور قرار دارد، و ‎آبراه دریایی سنت ‏لورنس را امریکا و کانادا مشترکاً ساخته‌اند. عملیات مقدماتی آبراه در طرف کانادایی رود از 1954 آغاز شد. عملیات اصلی شامل اقدامات زیر بود: ژرف کردن آبراه ولند<ref>Welland Canal</ref> (که به کشتی‌ها اجازه می‌دهد [[نیاگارا، آبشار|آبشار نیاگارا]]<ref>Niagara Falls </ref> را دور بزنند) تا 2/8 متر به طول 16 کیلومتر، لاروبی دریاچه‌های سنت فرانسیس، سنت کلر، و سنت لوئیس، بازسازی آبراه لاشین<ref>Lachine Canal </ref> با دو سد بالابر (برای غلبه بر تند‌آب‌های لاشین)، و احداث هفت سد بالابر بین مونتر‌آل و دریاچۀ اونتاریو، هشت سد بالابر در آبراه ولند، و یکی در سولت سنت ماری<ref>Sault Sainte Marie</ref>، بین دریاچه‌های هیورن و سوپریور.