محمدرضا دلپاک: تفاوت میان نسخه‌ها

صدابردار و صداگذار ایرانی فیلم. با دریافت 10 سیمرغ بلورین بهترین صداگذاری و میکس صدای فیلم، رکوردار این رشته در سینمای ایران است. محمدرضا دلپاک علاوه بر فیلم‌های سینمایی، تاکنون برای ده‌ها فیلم مستند نیز طراحی صدا و صداگذاری کرده، که علاوه بر کارگردانان صاحب‌نامی چون [[شیردل، کامران|کامران شیردل]]، [[طیاب، منوچهر|منوچهر طیاب]] و [[بنی اعتماد، رخشان (تهران ۱۳۳۳ش)|رخشان بنی‌اعتماد]]، با جوانان نیز در این زمینه همکاری داشته است. دلپاک صدابرداری را با دو فیلم [[گلهای داوودی (فیلم سینمایی)|''گلهای داوودی'']] (1363ش) و ''پاییزان'' (1366ش) (هردو ساختۀ [[صدرعاملی، رسول|رسول صدرعاملی]]) و صداگذاری را از سال‌های 1369 و ۱۳۷۰ش با فیلم‌های ''خون‌بس'' (ناصر غلامرضایی) و [[دلشدگان (فیلم)|''دلشدگان'']] ([[حاتمی، علی (تهران ۱۳۲۳ـ۱۳۷۵ش)|علی حاتمی]]) آغاز کرده است. وی طی چهاردهه فعالیت در سینمای ایران صدابرداری، طراحی صدا و صداگذاری بسیاری از فیلم‌های شاخص این سال‌ها را انجام داده است. آثاری چون ''هیولای درون، [[ای ایران (فیلم سینمایی)|ای ایران]]، [[سگ کشی (فیلم)|سگ‌کشی]]، [[گیلانه]]، [[روز واقعه]]، [[طعم گیلاس]]، [[میکس (فیلم)|میکس]]، یک بوس کوچولو، [[درباره الی|دربارۀ الی]]، [[جدایی نادر از سیمین]] و [[فروشنده (فیلم)|فروشنده]]''. دلپاک عضو انجمن صدابرداران سينمای ايران و نايب ریيس انجمن صدابرداران است. همچنین از فعالیت‌های دیگر او به تدریس صدا و سينما در موسسۀ فرهنگی هنری سورۀ تهران و اصفهان، كانون سينماگران جوان و مدرسۀ فیلمسازی هیلاج و کارنامۀ تهران می‌توان اشاره کرد. محمدرضا دلپاک دارندۀ نشان درجۀ یک هنری (معادل دکتری) و از سال ۲۰۱۶م عضو آکادمی اسکار است.