چهاردهمین دوره‌ جشنواره‌ فیلم فجر: تفاوت میان نسخه‌ها

بزرگداشت [[فریتس لانگ]]، فیلم‌ساز نامدار آلمانی و نمایش دو فیلم مطرح دهه‌ی 1990 میلادی- ''هفت'' (دیوید فینچر) و ''رستگاری در شاوشنگ'' ([[دارابونت، فرانک|فرانک دارابونت]])- توجه بسیاری از علاقه‌مندان سینمای جهان را در چهاردهمین جشنواره‌ی  فجر به خود جلب کرد. اما در بخش مسابقه‌ی سینمای ایران به جز ''لیلی با من است'' ([[تبریزی، کمال (تهران ۱۳۳۸ش)|کمال تبریزی]]) که با دیدی کمیک به موضوع دفاع مقدس و بدون گذشتن از خطوط قرمز توانست نگاه‌ها را معطوف خود سازد، سایر فیلم‌ها چندان حرفی برای گفتن نداشتند. ''ضیافت'' ([[کیمیایی، مسعود (تهران ۱۳۲۰ش - )|مسعود کیمیایی]]) که شروع دوره‌ی جوان‌گرایی سازنده‌اش بود، بر خلاف شروع کوبنده‌اش پایانی ضعیف و نچسب داشت. [[پوراحمد، کیومرث (نجف آباد ۱۳۲۸ش)|کیومرث پوراحمد]] با ''خواهران غریب'' فیلمی موزیکال و خانوادگی ساخته بود، اما با آثار خوبش فاصله داشت. [[مجیدی، مجید (تهران ۱۳۳۸ش)|مجید مجیدی]] با ''پدر'' حضور خود را در سینمای ایران به عنوان کارگردانی صاحب نام تثبیت کرد، ولی فیلمش کاستی‌هایی داشت. ''بوی پیراهن یوسف'' و ''برج مینو'' هم نتوانستند موفقیت از ''کرخه تا راین'' و به خصوص ''خاک''ستر سبز را برای [[حاتمی کیا، ابراهیم (تهران ۱۳۴۰ش)|ابراهیم حاتمی‌کیا]] به ارمغان بیاورند. اما [[داد، سیف الله (خرمشهر ۱۳۳۴ـ ۱۳۸۸ش)|سیف‌الله داد]] با فیلم ''بازمانده'' و [[ملاقلی پور، رسول (تهران ۱۳۳۴ـ۱۳۸۵ش)|رسول ملاقلی‌پور]] با دو فیلم ''نجات یافتگان'' و ''سفر به چزابه'' کیفیت جشنواره را اندکی رونق بخشیدند. [[مخملباف، محسن|محسن مخملباف]] دو فیلم ''گبه'' و ''نون و گلدون'' را به جشنواره عرضه کرد. گبه که با گوشه‌ی چشمی به سینمای شاعرانه و مدرن اروپا (به خصوص پاراچانف) ساخته شده بود، درصد بالایی از آرای منتقدان و نویسندگان مطبوعات را به دست آورد. هیات داوران سیمرغ بلورین بهترین فیلم را به فیلم پدر اعطا کرد و کیومرث پوراحمد را به عنوان بهترین کارگردان برگزید. ضمن این‌که جایزه‌ی ویژه‌ی هیات داوران به فیلم بازمانده رسید.