تهرانی، جلال الدین (تهران ۱۲۷۲ـ پاریس ۱۳۶۶ش): تفاوت میان نسخه‌ها

<p>اختر‌شناس، مصحح، مترجم و دولتمرد ایرانی. در خانواده‌ای روحانی زاده شد. در علوم معقول و منقول و فقه اجتهاد داشت و دانشنامۀ دکتری ریاضیات و فیزیک را از دانشگاه بروکسل گرفت. در کابینۀ [[قوام‌السلطنه‌|قوام‌السلطنه]] وزیر مشاور بود (۱۳۲۶ش). در کابینه‌های [[محمد ساعد مراغه ای|محمدساعد مراغه‌ای]] و منصور‌الملک، وزیرِ پست و تلگراف شد. در دولت [[مصدق، محمد (۱۲۶۱ـ۱۳۴۵ش)|مصدق]] استاندار خراسان و چندسالی سناتور و آخرین سمت او رئیس شورای سلطنتی بود. در پاریس استعفای خود را از این مقام به [[امام خمینی|امام‌ خمینی]] تسلیم کرد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی (۱۳۵۷ش) به ایران بازنگشت و به جنوب فرانسه رفت و به نوشتن ''تاریخ نجوم در مشرق‌زمین'' پرداخت. وی نهایتا در منزل مسکونی‌اش (واقع در [[شانزه لیزه]]) فوت کرد. پیکرش در سال ۱۳۷۰ به ایران منتقل و در کنار مقبرۀ خانوادگی‌اش، در حرم امام رضا حد فاصل رواق دارالحفاظ و رواق دارالسیاده، به خاک سپرده شد. </p>

<p>از آثارش: رساله در صور فلکی؛ ''گاهنامه'' در ۹ جلد (که سالی یک جلد منتشر می‌شد)؛ ''اصفهان نصف ‌جهان''؛ تصحیح کتاب‌های ''فارسنامه'' (ابن بلخی) (۱۳۱۳ش)، ''لُبُّ‌التَّواریخ'' یحیی ‌بن عبداللطیف قزوینی (تهران، ۱۳۱۴ش)، ''الارشاد فی شرح حال صاحب بن عباد''، تاریخ قم حسن بن محمد قمی، چهارمقاله نظامی عروضی، حدود العالم من المشرق الی المغرب، جامع‌التواریخ (رشیدالدین فضل‌الله همدانی) و تاریخ جهانگشای جوینی؛ ترجمۀ ''محاسن اصفهانی مافروخی''. </p>

<br><!--14284600-->