یون نان، استان: تفاوت میان نسخه‌ها

}}استانی در جنوب غربی چین، با ۴۳۶,۲۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰,۴۲۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). کونمینگ<ref>Kunming</ref>&nbsp;مرکز آن است. معادن قلع، مس، سرب، طلا، روی، زغال‌سنگ، و نمک دارد و سیگار تولید می‌کند. فرآورده‌های کشاورزی آن عبارت‌اند از برنج، چای، الوار، گندم، پنبه، توتون و تنباکو، و کائوچو. این استان از فلاتی مرتفع تشکیل شده که رشته‌کوه‌ها و آبکند‌<ref>river gorge</ref>هایی آن را قطع می‌کنند. سرچشمۀ برخی از مهم‌ترین رودهای آسیا، مانند چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، مکونگ<ref>Mekong</ref>، و سالوین<ref>Salween </ref>&nbsp;در این استان قرار دارد. جادۀ برمه<ref>Burma Road</ref>&nbsp;از این استان می‌گذرد. شهرهای مهم آن عبارت‌اند از دونگ‌چوآن<ref>Dong Chuan</ref>، گجیو<ref>Gejiu</ref>، لی‌جیانگ<ref>Lijiang</ref>، و وودینگ<ref>Wuding</ref>. یون‌نان تا زمان استیلای مغول‌ها در ۱۲۷۴، ضمیمۀ چنین نشده بود. در زمان حکومت مغول‌ها، این استان توسعه یافت؛ مارکوپولو<ref>Macro Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، در قرن ۱۳م از مرکز آن دیدن کرد. یون‌نان دارای اقلیت بزرگ مسلمان است، که بازماندگان چینی‌های تازه مسلمانی‌اند که از شهرهای ساحل جنوب شرقی از ترس تعقیب و آزار به این‌جا گریخته بودند. حدود دوسوم جمعیت یون‌نان را چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref>&nbsp;تشکیل می‌دهند، و حدود ۲۸ اقلیت مختلف شامل ایی<ref>Yi</ref>، بای<ref>Bai</ref>، همونگ<ref>Hmong</ref>، دای<ref>Dai</ref>، هانی<ref>Hani</ref>، لیسو<ref>Lisu</ref>، و تبتی<ref>Tibetan</ref>&nbsp;در آن سکونت دارند.