ابن جوزی، ابوالفرج (۵۱۱ـ۵۹۷ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>فقیه، مورخ و واعظ حنبلی‌مذهب. با شش خلیفۀ عباسی معاصر بود. بیشتر عمر در [[بغداد]] به سر برد و بر چند مدرسه ریاست داشت. در خلافت مُقتَفی شهرتی در وعظ به‌هم رسانید، چنان‌که در گفته‌ای مبالغه‌آمیز، شمار حاضرانِ منبر او ۳۰۰هزار تن بوده‌اند. رمز توفیق ابن جوزی تبلیغ مذهب حَنبَلی و استعداد خارق‌العاده‌اش در سخنوری بود، و با نفوذی که از همین طریق در میان عموم پیدا کرده بود، وجودش برای خلفایی که با سپاه [[سلجوقیان]] در کشاکش بودند، اهمیت بسیار داشت. با تغییر سیاست خلفای بعدی، ابن جوزی نیز نفوذ خود را ازدست داد و سرانجام سال‌ها در واسط به حال تبعید زیست (۵۹۰ـ۵۹۵ق). از صوفیان به‌شدت انتقاد می‌کرد و بدعت‌های بسیاری را به ایشان نسبت می‌داد. همچنین هیچ‌چیز را برای عوام زیان‌بخش‌تر از علم کلام نمی‌دانست. تألیفات وی فراوان است و شمار آثارش را از ۲۰۰ تا ۱۰۰۰ گفته‌اند. تألیفاتش حاوی جنبه‌های متعدد از فرهنگ اسلامی ازجمله حدیث، شریعت، قرآن و تاریخ است. از آثار مهم اوست: ''مُنتَظم''، در تاریخ خلافت از ۲۵۷ تا ۵۷۴ق؛ ''التَبشِره''، در وعظ و خطابه؛ ''القُصّاص و الُمذَکّرین''، در همان موضوع؛ ''ذَمّ الهوی''؛ ''اخبار الظِراف''؛ ''اخبار الاَذکیاء''؛'' اخبار الحَمقاء و الُمغَفَّلین''؛ ''کتاب الخَوایتم''؛ ''تَلبیس ابلیس'' یا ''نقد العلم و العلماء''؛ ''اعلام الاحیاء''، در نقد احیاء‌العلوم غزالی؛ ''فنون‌الافنان''؛ ''صفت‌الصَفوة''. ظاهراً شعر نیز می‌گفته و دفتری نیز ترتیب داده بود که ازمیان رفته است.</p>