قبانی، احمد ابوخلیل (دمشق ۱۸۴۱ـ همان جا ۱۹۰۲): تفاوت میان نسخه‌ها

<p>نمایش‌نامه‌نویس و بازیگر سوری. به تشویق صبحی پاشا و [[مدحت پاشا (۱۸۲۲ـ۱۸۸۴)|مدحت پاشا]]، والیان [[دمشق]]، به حرفۀ نمایش روی آورد. شیوخ مذهبی نمایش‌هایش را کفرآلود دانستند و سلطان عبدالحمید عثمانی تئاتر او را تعطیل کرد (۱۸۸۴). پس از آن به دعوت خدیو مصر برای اجرای نمایش به [[اسکندریه]] و [[قاهره]] رفت. او پدر اُپرت و ملودرام عربی است. نمایش‌های او غالباً اقتباس از نویسندگان عرب و کلاسیک‌های اروپایی، چون [[کرنی، استیون (۱۷۹۴ـ۱۸۴۸)|کرنی]]، [[راسین، ژان باپتیست (۱۶۳۹ـ۱۶۹۹)|راسین]]، [[ولتر، فرانسوا ماری ارویه (۱۶۹۴ـ۱۷۷۸)|ولتر]] و [[هوگو، ویکتور (۱۸۰۲ـ۱۸۸۵)|ویکتور هوگو]] است. وی از پیش‌گامان استفاده از فرهنگ توده و میراث تاریخی عربی در آثار نمایشی است و شخصاً طراحی لباس، خوانندگی، و رقصندگی می‌کرد و کلام نمایشی را برای گروه خود به نظم درمی‌آورد. شایع است که رقبایش مردم را به آتش‌زدن سالن تئاتر جدیدش در قاهره (۱۹۰۰) برانگیختند و گروه او به‌ناچار پراکنده شد.</p>