میله، ژان فرانسوا (۱۸۱۴ـ۱۸۷۵): تفاوت میان نسخه‌ها

(یا: میّه) نقاش فرانسوی. از سرآمدان [[مکتب باربیزون]]<ref>Barbizon School</ref> بود، منظره و صحنه‌هایی از زندگی روستایی را نقاشی می‌کرد. از دو اثر او با نام‌های ''آنگلوس''<ref>''Angelus''</ref> (۱۸۵۹م؛ موزۀ دورسه<ref>Musée d’Orsay </ref>، [[پاریس، شهر|پاریس]])، و ''خوشه‌چینان''<ref>''The Gleaners''</ref> (۱۸۵۷م؛ [[لوور]]<ref>Louvre </ref>، پاریس)، در زمان حیاتش نسخه‌برداری‌های بسیاری شد. میله در خانواده‌ای روستایی در [[نورماندی]]<ref>Normandy </ref> به‌دنیا آمد، و در ۱۸۳۷م برای تحصیل به پاریس رفت. پس از تلاش بسیار برای گذران زندگی، با نقاشی از زنان چوپان و آبتنی‌کنندگان برهنه به‌شیوۀ ظریف<ref>style galant</ref> و سادۀ قرن ۱۸م، به ماهیت حقیقی هنر خود در پردۀ ''بوجار''<ref>''The Winnower''</ref> (۱۸۴۸م) دست یافت. در ۱۸۴۹م با همسر دوم و خانواده‌اش در روستای باربیزون اقامت گزید، و در حالی‌که هنوز فقر دامنگیرش بود، خود را وقف خلق آثاری از زندگی روستایی کرد که آوازه‌اش را مرهون آن‌هاست، آثاری همچون ''دروگران''<ref>''The Reapers''</ref> (۱۸۵۴م)، ''خوشه‌چینان'' و ''آنگلوس''. میله هنرآموزی را در [[شربور]]<ref>''Cherbourg''</ref> آغاز کرد، و سپس با گرفتن بورس، راهی تحصیل در پاریس شد. به کارگاه [[دلاروش، پل (ایپولیت) (۱۷۹۷ـ۱۸۵۶)|دُلاروش]]<ref>Delaroche </ref> رفت و همشاگردیِ [[دیاز دولاپنیا، نارسیس ویرجیلیو (۱۸۰۸ـ۱۸۷۶)|دیاز]]<ref>Diaz </ref> و [[روسو، تیودور (۱۸۱۲ـ۱۸۶۷)|روسو]]<ref>Rousseau </ref>، همراهان بعدی‌اش در باربیزون، شد. نخستین نمایشگاه آثار خود را در سالن<ref>Salon </ref> ۱۸۴۰م برپا کرد. میله را از حیث اندوه حاکم بر آثارش، می‌توان واقع‌گرا<ref>realist </ref> شمرد، ولی گاه آثارش بیش از حد، اخلاقی یا عاطفی به‌نظر می‌رسند، چنان‌که [[بودلر، شارل (۱۸۲۱ـ۱۸۶۷)|بودلرِ]]<ref>Baudelaire </ref> نویسنده از میله انتقاد می‌کرد که می‌خواهد به هر قیمتی، چیزی به درونۀ شاعرانۀ موضوعاتش بیفزاید. نقاشی‌های رنگ‌روغنی میله گاه بی‌روح‌اند و بافتی آشفته دارند، اما توانایی‌های او به‌تمامی در آثار پاستلی<ref>pastel</ref>، طراحی‌ها، و باسمه‌های تیزابی‌<ref>etchings</ref>اش تجلّی یافته‌اند. میله به‌سبب آن‌که برای پیکره به‌اندازۀ منظره اهمیت قائل بود، با همکارانش در مکتب باربیزون تفاوت داشت. توانایی در القای هماهنگی بنیادین این دو، از دستاوردهای او برشمرده می‌شود.