آل قدامه، ابوالفرج عبدالرحمن (دمشق ۵۹۷ـ۶۸۲ق): تفاوت میان نسخه‌ها

{{جعبه زندگینامه|عنوان=ابوالفرج عبدالرحمن آل قدامه|نام=Abolfaraj Abdul Rahman Al-Qadamah|نام دیگر=|نام اصلی=|نام مستعار=|لقب=|زادروز=دمشق ۵۹۷ق|تاریخ مرگ=۶۸۲ق|دوره زندگی=|ملیت=عرب فلسطینی‌تبار|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=|شغل و تخصص اصلی=محدث|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=قاضی‌القضاتی حنبلیان - مدیر مدرسۀ دارالحدیث اشرفیه دمشق|جوایز و افتخارات=|آثار=مختصر منهاج‌القاصدین (دمشق، ۱۳۹۱ق) و الشّافی (قاهره ۱۳۴۱ق)|خویشاوندان سرشناس=محمد بن احمد (پدر)|گروه مقاله=|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}آلِ قُدامَه، ابوالفَرج عَبدالرَّحمن (دمشق ۵۹۷ـ۶۸۲ق)  Al-Qadamah, Abolfaraj Abdul Rahman

از محدثان بزرگ [[عرب]]، فرزند محمد بن احمد و از خاندان مشهور فلسطینی‌تبار قدامه. در [[دمشق]] از پدر و عمویش و در [[مکه]] و [[مدینه]] از بعضی محدثان بزرگ [[حدیث]] شنید و صیدلانی و ابن جوزی و گروهی دیگر به وی اجازۀ حدیث دادند. ابوالفرج، اصول را نزد [[آمدی، سیف الدین علی (آمد ۵۵۱ـ دمشق ۶۳۱ق)|سیف آمِدی]] و [[فقه]] را نزد عمویش آموخت و ''[[المقنع]]'' را در ۱۰ جلد شرح کرد. نخستین کس از آل قدامه است که در ۶۴۴ق، منصب قاضی‌القضاتی حنبلیان را در دمشق برعهده گرفت و برخلاف میل خود، دوازده سال در این سمت ماند و مزدی دریافت نکرد و سپس کناره گرفت. از دانشمندان با فضیلت روزگار خود به‌شمار می‌رفت و ریاست مذهبی حنبلیان و مدیریت مدرسۀ دارالحدیث اشرفیه دمشق را برعهده داشت و مدت‌ها در [[قاسیون]] قضاوت کرد و [[خطبه]] خواند. [[ابن تیمیه، تقی الدین احمد (حران ۶۶۱ ـ۷۲۸ق)|ابن تیمیه]]، مجدالدین اسماعیل و ابن محمد حرّانی از شاگردان وی بودند.