دگا، ادگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷): تفاوت میان نسخه‌ها

۲ بایت حذف‌شده ، ۴ روز پیش

بدون خلاصۀ ویرایش

Automoderated users، ربات‌ها، دیوان‌سالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار

۴۹٬۵۹۹

ویرایش

@@ خط ۳۲: / خط ۳۲: @@
 </ref> فرانسوی. فعالیت هنری‌اش را به اتودهایی (اغلب با پاستل<ref>pastel </ref>) از صحنه‌های زنده و غیررسمی باله<ref>ballet </ref>، مسابقۀ اسب‌دوانی، و زنان درحال کار، منحصر ساخت. از دهۀ ۱۸۹۰م بیش از پیش به مجسمه‌سازی روآورد، و به‌شیوه‌ای روان و طبیعت‌گرایانه<ref>naturalistic </ref> با موم حجم‌سازی<ref>modelling </ref> کرد. دگا نزد یکی از شاگردان [[انگر، ژان اوگوست دومینیک (۱۷۸۰ـ۱۸۶۷)|اَنگر]]<ref>Ingres </ref> هنر آموخت، و در دهۀ ۱۸۵۰م در [[ایتالیا]] به نقاشی از مضامین کلاسیک<ref>classical </ref> پرداخت. در ۱۸۶۱م با [[مانه، ادوآر (۱۸۳۲ـ۱۸۸۳)|مانه]]<ref>Manet </ref> آشنا شد، و از ۱۸۷۴ تا ۱۸۸۶م مرتب آثارش را با امپرسیونیست‌ها به‌نمایش گذاشت. چندی نگذشت که شیوۀ خاص خود را پروراند که از باسمه‌های ژاپنی<ref>Japanese prints </ref>، و عکاسی با شگردهای ترکیب‌بندی بدیع و نقاط دیدِ غیرمعمول متأثر بود؛ ازجمله در نقاشی ''بانویی با گل‌های داوودی''<ref>''Woman with Chrysanthemums ''</ref> (۱۸۶۵م؛ موزۀ هنری [[متروپولیتن (نیویورک)|متروپولیتن]]<ref>Metropolitan Museum of Art </ref>، [[نیویورک]]).
-دگا در ۱۸۸۵م به [[بوزار، مدرسه|مدرسۀ عالی هنرهای زیبا (بوزار)]]<ref>École des Beaux-Arts </ref> راه یافت، و در همان سال به انگرِ سالخورده معرفی شد. از لحاظ دقّت در طراحی تا پایان عمر، پیرو انگر باقی ماند. از ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۸م به ایتالیا رفت و آثار استادان [[رنسانس]] آغازین<ref>early Renaissance </ref> را بررسی کرد. نخست چندین نقاشی قراردادی از پیکر انسان پدید آورد، ازجمله چندین روایت از ''جوانان اسپارتی''<ref>''Young Spartans ''</ref>؛ لیکن پس از ۱۸۶۵م مضامین «تاریخی» را وانهاد و به ساختن صحنه‌هایی از زندگی معاصر و تک‌چهره‌سازی گرایید، و متعاقب آن، در دهۀ ۱۸۷۰م به نقاشی از صحنه‌های اسب‌دوانی و سپس صحنه‌های تئاتر، به‌ویژه باله به هنگام تمرین، روآورد و اغلب دو جانب صحنه و یا تالار تماشاگران را نقطۀ دید خود قرار می‌داد که شهرتش نیز به همین سبب است. در ۱۸۷۲م برای دیدار خانواده‌اش به نیواورلئان<ref>New Orleans </ref> سفر کرد (خانوادۀ مادری‌اش پس از انقلاب در آن‌جا سکنی گزیدند)؛ نقاشی‌اش از شرکت مبادلۀ پنبۀ<ref>Cotton Exchange </ref> نیواورلئان (۱۸۷۳م، موزۀ دو پو<ref>Musée de Pau </ref>)، نشان‌دهندۀ بازگشت دگا به اصول ساختاری سنّتی و رسمی است. پیش از آغاز جنگ [[فرانسه]] و [[پروس]]<ref>Franco-Prussian War</ref> (که دگا در آن شرکت جست) به محفل [[مونه، کلود (۱۸۴۰ـ۱۹۲۶)|مونه]]<ref> Monet </ref>، [[رنوار، پیر اوگوست (۱۸۴۱ـ۱۹۱۹)|رنوار]]<ref>Renoir </ref>، و [[سیسلی، آلفرد (۱۸۳۹ـ۱۸۹۹)|سیسلی]]<ref>Sisley </ref> در کافۀ‌ گِربوا<ref>Café Guerbois </ref> پیوست.
+دگا در ۱۸۸۵م به [[مدرسه بوزار|مدرسۀ عالی هنرهای زیبا (بوزار)]]<ref>École des Beaux-Arts </ref> راه یافت، و در همان سال به انگرِ سالخورده معرفی شد. از لحاظ دقّت در طراحی تا پایان عمر، پیرو انگر باقی ماند. از ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۸م به ایتالیا رفت و آثار استادان [[رنسانس]] آغازین<ref>early Renaissance </ref> را بررسی کرد. نخست چندین نقاشی قراردادی از پیکر انسان پدید آورد، ازجمله چندین روایت از ''جوانان اسپارتی''<ref>''Young Spartans ''</ref>؛ لیکن پس از ۱۸۶۵م مضامین «تاریخی» را وانهاد و به ساختن صحنه‌هایی از زندگی معاصر و تک‌چهره‌سازی گرایید، و متعاقب آن، در دهۀ ۱۸۷۰م به نقاشی از صحنه‌های اسب‌دوانی و سپس صحنه‌های تئاتر، به‌ویژه باله به هنگام تمرین، روآورد و اغلب دو جانب صحنه و یا تالار تماشاگران را نقطۀ دید خود قرار می‌داد که شهرتش نیز به همین سبب است. در ۱۸۷۲م برای دیدار خانواده‌اش به نیواورلئان<ref>New Orleans </ref> سفر کرد (خانوادۀ مادری‌اش پس از انقلاب در آن‌جا سکنی گزیدند)؛ نقاشی‌اش از شرکت مبادلۀ پنبۀ<ref>Cotton Exchange </ref> نیواورلئان (۱۸۷۳م، موزۀ دو پو<ref>Musée de Pau </ref>)، نشان‌دهندۀ بازگشت دگا به اصول ساختاری سنّتی و رسمی است. پیش از آغاز جنگ [[فرانسه]] و [[پروس]]<ref>Franco-Prussian War</ref> (که دگا در آن شرکت جست) به محفل [[مونه، کلود (۱۸۴۰ـ۱۹۲۶)|مونه]]<ref> Monet </ref>، [[رنوار، پیر اوگوست (۱۸۴۱ـ۱۹۱۹)|رنوار]]<ref>Renoir </ref>، و [[سیسلی، آلفرد (۱۸۳۹ـ۱۸۹۹)|سیسلی]]<ref>Sisley </ref> در کافۀ‌ گِربوا<ref>Café Guerbois </ref> پیوست.
 اگرچه دگا را اغلب نقاشی امپرسیونیست می‌خوانند، آثارش از بسیاری جهات با آثار آنان متفاوت است. او تمایل چندانی به منظره‌پردازی و یا نقاشی مستقیم از طبیعت نداشت. رویۀ امپرسیونیست‌ها در نقاشیِ عناصر تصویری از طریق بخش‌های رنگی تفکیک‌شده و فاقد خط ـ کناره<ref>outline </ref>، با گرایش دگا به طراحی، و عقیدۀ او مبنی بر صورت‌بندیِ دقیق فرم در یک ترکیب‌بندی، مغایرت داشت. «دریافت<ref>impression </ref>» زودگذر به‌زعم دگا، چنان‌که در اثر رقصنده‌ای در حرکت مشهود است، منحصراً بر مشاهدۀ آنی مبتنی نیست بلکه صورت‌بندی حساب‌شدۀ اجزای ترکیب‌بندی نیز در آثارش لحاظ شده است. نحوۀ جدید آرایش تصویری، که از شیوۀ قراردادی متقارن و متوازن معمول در گذشته فاصله می‌گیرد، از امتیازاتی است که دگا به هنر بخشید؛ در این مسیر از باسمه‌های ژاپنی و حتی عکاسی، ماهرانه بهره برد. دگا مشتاقانه با کارمادّه‌های مختلف همچون رنگ‌وروغن، آبرنگ، پاستل، چاپ تیزابی<ref>etching </ref>، تک‌چاپ<ref>monotype </ref> ازجمله در اثر ''رقصنده درحال بیرون‌آوردن لباس‌ها''<ref>''Danseurs Sortant de Vestiaire ''</ref> (۱۸۸۰ـ۱۸۸۳م، موزۀ هنرهای معاصر تهران<ref>Tehran Museum of Contemporary Art </ref>)؛ و چاپ تیزابی سایه‌دار<ref>aquatint </ref> طبع‌آزمایی کرد، لیکن جلوه‌های تابناک رنگی بیش از همه در آثار پاستلی‌اش به‌چشم می‌خورَد.

دگا، ادگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷): تفاوت میان نسخه‌ها

دگا، ادگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷) (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۳۰