Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۹٬۷۱۲
ویرایش
آتشگاه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{الگو:جعبه اطلاعات اماکن5 | {{الگو:جعبه اطلاعات اماکن5 | ||
| نام =آتشگاه | | نام =آتشگاه اصفهان | ||
| نام لاتین = | | نام لاتین = | ||
| نامهای دیگر = | | نامهای دیگر = | ||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
از خشتهای عظیم که با ملاط رس و قطعات نی به یکدیگر متصل شدهاند تشکیل و در دورۀ اسلامی به آن قسمتهایی افزوده شده است. کاربرد ساقههای نی در میان ردیفهای خشت، برای پیوند محکمتر اجزای سازه و جلوگیری از شکست لایههای بنا تحت فشار وزن دیوارهها بوده است. ساختار معماری این محوطه شامل بخشهای متعددی مانند تالارهای گرداگرد تپه، پلکانهای تراشیدهشده در بستر سنگ کوه، و بقایای اتاقهای ستوندار است که سامانهای دفاعی و آیینی را در شیبهای مختلف تپه شکل دادهاند. در بلندترین نقطه این کوه، ساختمانی هشتضلعی و مدور از خشت دیده میشود که با هشت درگاه و دریچه به دشت پیرامون پیوند میخورد و باستانشناسان آن را جایگاه اصلی برافروختن و پاسداری از آتش آیینی میدانند. | از خشتهای عظیم که با ملاط رس و قطعات نی به یکدیگر متصل شدهاند تشکیل و در دورۀ اسلامی به آن قسمتهایی افزوده شده است. کاربرد ساقههای نی در میان ردیفهای خشت، برای پیوند محکمتر اجزای سازه و جلوگیری از شکست لایههای بنا تحت فشار وزن دیوارهها بوده است. ساختار معماری این محوطه شامل بخشهای متعددی مانند تالارهای گرداگرد تپه، پلکانهای تراشیدهشده در بستر سنگ کوه، و بقایای اتاقهای ستوندار است که سامانهای دفاعی و آیینی را در شیبهای مختلف تپه شکل دادهاند. در بلندترین نقطه این کوه، ساختمانی هشتضلعی و مدور از خشت دیده میشود که با هشت درگاه و دریچه به دشت پیرامون پیوند میخورد و باستانشناسان آن را جایگاه اصلی برافروختن و پاسداری از آتش آیینی میدانند. | ||
این اثر نخستینبار در اویل سده بیستم میلادی از سوی پژوهشگرانی چون ویلیامز جکسن و سپس با بررسیهای معمارانی نظیر [[گدار، آندره (۱۸۸۱ـ۱۹۶۵)|آندره گدار]]، [[ماکسیم سیرو]] و کلاوس شیپمن به شکلی روشمند و علمی نقشهبرداری و توصیف شد. یافتههای لایهنگاری و گونهشناسی مصالح، تداوم زیست در این محوطه را از دوران کهن تا عصر | این اثر نخستینبار در اویل سده بیستم میلادی از سوی پژوهشگرانی چون ویلیامز جکسن و سپس با بررسیهای معمارانی نظیر [[گدار، آندره (۱۸۸۱ـ۱۹۶۵)|آندره گدار]]، [[ماکسیم سیرو]] و کلاوس شیپمن به شکلی روشمند و علمی نقشهبرداری و توصیف شد. یافتههای لایهنگاری و گونهشناسی مصالح، تداوم زیست در این محوطه را از دوران کهن تا عصر ساسانی و حتی پناهگیری گروههایی چون [[اسماعیلیان]] را در اواخر سده پنجم هجری تأیید میکند. آتشگاه اصفهان در تاریخ ۱۱ آذر ۱۳۳۰ش با شماره ثبت ۳۸۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. | ||