گاور، جان (ح ۱۳۲۵ـ۱۴۰۸م)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی

گاوِر، جان (ح ۱۳۲۵ـ۱۴۰۸م)(Gower, John)

شاعر انگلیسی قرون وسطا. پیرو شیوۀ «عشق مهذّب[۱]» و تمثیل اخلاقی، که بر شاعران عصر خود تأثیری عمیق بخشید. اثر گاور به‌زبان فرانسه به‌نام آینۀ افکار[۲] (ح ۱۳۷۴‌ـ‌۱۳۷۸ش) که در بندهای دوازده مصراعی سروده شده است، با توصیف گیرای ازدواج شیطان با هفت دختر گناه آغاز می‌شود. با پیوند عقل و فضیلت‌های هفت‌گانه تداوم می‌یابد و با بررسی نیشدار گناهان جامعۀ انگلیسی، درست پیش از شورش کشاورزان در ۱۳۸۱، پایان می‌یابد. لحن سرزنش‌آمیز کتاب نیز با سرود بلند «مریم» کاهش می‌یابد. صدای پُرطنین[۳] (ح ۱۳۸۵)، شعر مهم گاور به لاتینی، که با الهام از اووید[۴] سروده، اساساً منظومۀ ساده‌ای است که انتقاد از طبقات سه‌گانۀ جامعه و مرثیه‌ای برای یک شاهزاده است. چند شعر، ازجمله در ستایش صلح[۵] را به انگلیسی سرود که در آن به شاه اصرار می‌ورزد از وحشت جنگ جلوگیری کند. بزرگ‌ترین اثرش به انگلیسی، اعترافات عاشقانه[۶] (ح ۱۳۸۶)، مجموعه‌ای است از قصه‌های عاشقانۀ عبرت‌آموز.

 


  1. Coultry Love
  2. Speculum Meditantis
  3. Vox Clamantis
  4. Ovid
  5. In Praise of Peace
  6. Confessio Amantis