نمایش مبدأ برای پل دختر (میانه)

پل دختر (میانه)

(یا: «پل شکسته») در استان [[آذربایجان شرقی]]، در فاصله 20کیلومتری جنوب‌شرقی [[میانه، شهرستان|شهرستان میانه]]، در شرق کوه [[قافلانکوه]]. این پل دارای سه چشمه بزرگی است که چشمه وسطی هم بلندتر و هم عریض‌‌تر است و به این علت از وسط پل بطرفین دارای شیب است. آب‌برهای طرفین چشمه بزرگ از سنگ و بصورت مثلثی است. دهلیزها و کنودهایی در اطراف چشمه بزرگ به چشم می‌خورد که بوسیله دو نیم ستون چند ضلعی به استقامت پل می‌‌افزاید. مصالح به‌کاررفته در پل دختر، عمدتاً سنگ‌های تراش‌خورده و ملات‌های گچ و [[آهک]] هستند؛ ترکیبی که در معماری دوره‌های میانی ایران، به‌ویژه دوران اسلامی و حتی پیش از آن، رایج بوده است. پایه‌ها به شکلی هندسی و خَشک‌چین طراحی شده‌اند تا بتوانند فشار آب و جریان‌های سهمگین [[قزل اوزن|رودخانه قزل‌اوزن]] را مهار کنند. آنچه امروز باقی مانده، تنها بخشی از پل اصلی است؛ اما همین بقایا نیز نشان می‌دهد که پل دختر دارای دهانه‌ای بزرگ و ارتفاعی قابل‌توجه بوده و در زمان خود یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های منطقه به شمار می‌رفته است. فرسایش‌های ناگهانی، سیلاب‌ها، و تغییر مسیر آب باعث شده‌اند که پل به مرور تخریب شود و لقب «پل شکسته» در میان مردم رواج پیدا کند.

اهمیت پل دختر میانه تنها در جنبه معماری یا تاریخی آن خلاصه نمی‌شود. قرار گرفتن این پل در محل تلاقی رودخانه و صخره‌های طبیعی، آن را به نقطه‌ای استراتژیک تبدیل کرده بود. کاروان‌هایی که از [[زنجان، شهر|زنجان]]، [[هشترود، شهر|هشترود]] و یا [[مراغه، شهر|مراغه]] به سمت [[میانه، شهر|میانه]] می‌آمدند، ناچار بودند از این گذرگاه عبور کنند؛ از همین رو همواره نگهبانی و کنترل آن اهمیت زیادی داشته است.
[[رده:جغرافیای ایران]]
[[رده:آذربایجان شرقی]]
[[رده:باستان شناسی ایران]]
[[رده:(باستان شناسی ایران)آثار، مناطق و محوطه ها]]