فوشه کور، شارل هانری دو
فوشِهکور، شارْل هانْری دو (۲۳ اوت ۱۹۲۵ – ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶م) (Charles-Henri de Fouchécour)
| شارْل هانْری دو فوشِهکور Charles-Henri de Fouchécour | |
|---|---|
| زادروز |
۱۹۲۵م |
| درگذشت | ۲۰۲۶م |
| ملیت | فرانسوی |
| تحصیلات و محل تحصیل | مدارس عالی الجزایر و تونس، دکتری از دانشگاه سوربن |
| شغل و تخصص اصلی | خاورشناس |
| گروه مقاله | خاورشناسی |
خاورشناس فرانسوی. پدرش مهندس راهآهن بود و پس از مدتی ریاست کل راهآهن مراکش را که در آن زمان مستعمره فرانسه بود، بر عهده گرفت. به همین دلیل شارل هانری، دبستان و دبیرستان را در مراکش خواند و ۱۷ سال آغازین عمر خود را همراه والدینش در این کشور زندگی و در مدارس فرانسوی تحصیل کرد. بعدتر، زبان عربی آموخت (۱۹۵۱ـ۱۹۵۴) و در مدارس عالی الجزایر و تونس درس خواند (۱۹۵۴ـ۱۹۵۷). از مدرسۀ زبانهای شرقی پاریس دیپلم زبان فارسی گرفت (۱۹۶۲) و بعدتر نیز تحصیلاتش را در این رشته تا پایان مقطع دکتری در دانشگاه سوربن و مدرسۀ مطالعات عالی ادامه داد. چندی در ایران بهسر برد و به مطالعۀ نسخ خطی پرداخت (۱۹۶۸ـ۱۹۷۱). استاد پژوهشگاه ملی زبانها و تمدنهای شرقی دانشگاه پاریس (از ۱۹۷۳)، مدیر بخش ایرانشناسی فرانسه در تهران (۱۹۷۴ـ۱۹۷۹)، استاد مطالعات زبان فارسی (از ۱۹۸۴) و مدیر موسسۀ مطالعات ایرانی در دانشگاه پاریس (از ۱۹۸۷) بوده است. دو فوشهکور در سال ۱۹۹۸م به سمت مدیریت واحد مطالعات شرقی و زبان عربی در دانشگاه سوربن برگزیده شد و چند سال مدیر بخش دکتری زبان و تمدن خاور نزدیک در همان دانشگاه بود.
از آثارش: دستور زبان فارسی (۱۹۸۱)؛ وصف طبیعت در غزل فارسی قرن یازدهم میلادی (رسالۀ دکتری) (پاریس، ۱۹۶۹)؛ مفاهیم اخلاقی در ادبیات فارسی از قرن نهم تا قرن سیزدهم میلادی (پاریس، ۱۹۸۶). مهمترین اثر هانری دوفوشه کور ترجمۀ دیوان حافظ به زبان فرانسه است؛ اثری به نثر، با شرح و حاشیهنویسی مفصل برای مخاطب فرانسویِ ناآشنا با سنت شعر فارسی.