سید مصطفی عدل: تفاوت میان نسخه‌ها

(ملقب به منصورالسلطنه) حقوقدان و سیاستمدار ایرانی، فرزند حاج میرزا ابراهیم خلیل ملقب به رکن‌العداله. پدرش از بزرگان و افراد سرشناس تبریز و شغلش قضاوت بود و مدتی ریاست دیوان خانۀ خراسان را نیز بر عهده داشت. سید مصطفی از نخستین اساتید مدرسۀ عالی حقوق در ایران بود که در ایجاد دادگستری نوین در دوران [[رضاشاه پهلوی (آلاشت ۱۲۵۷ـ ژوهانسبورگ ۱۳۲۳ش)|رضا شاه]] نقشی مهم ایفا کرد. در دورۀ پهلوی اول، دو بار وزیر فرهنگ و دو بار وزیر دادگستری (عدلیه) شد.  

سید مصطفی تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش به انجام رساند. او برای گذراندن دورۀ متوسطه، در 16 سالگی عازم مصر شد. زبان‌های عربی، ایتالیایی، روسی و فرانسوی را فرا گرفت. سپس، در رشتۀ حقوق در دانشکدۀ حقوق پاریس ثبت‌نام کرد و موفق به اخذ لیسانس شد. او در 1282ش به ایران بازگشت و به استخدام وزارت امور خارجه درآمد. اولین مأموریتش، نایب دومی سفارت ایران در مصر بود. سپس با سمت نایب دوم مأمور تفلیس، و بعد از مدتی نیز به تهران احضار شد و معاونت دارالترجمۀ وزارت امور خارجه را بر عهده گرفت و تا 1286ش در این سمت بود. او در 1286ش به وزارت عدلیه انتقال یافت. در 1314ش مجدد به وزارت خارجه برگشت و به سمت وزیر مختار ایران در ژنو و نمایندگی دائمی در جامعه ملل منصوب شد. در 1316ش کفیل وزارت خارجه و در 1317ش وزیر مختار ایران در رم شد و تا 1320ش در آن کشور بود. سید مصطفی عدل پس از بازگشت به ایران، در 1320ش به ریاست دانشکدۀ حقوق دانشگاه تهران انتخاب شد. او بعدها در کابینۀ [[فروغی، محمدعلی (تهران ۱۲۵۶ـ۱۳۲۱ش)|محمد علی فروغی]]، به سمت وزیر فرهنگ منصوب شد. به طور کلی، او حدود 20 سال در پست‌های حساس و مهم قضایی اشتغال داشت. کتاب ''حقوق مدنی'' او جزو اولین کتب حقوقی و مدنی است.  

سید مصطفی عدل در 21 تیر 1329ش به علت بیماری سرطان درگذشت و در آرامگاه خانوادگی‌شان در شاه عبدالعظیم در شهر ری به خاک سپرده شد. <br />