آصف جاهیان

سلسله‌ای مسلمان بودند که بر پادشاهی حیدرآباد حکومت می کرد. این خانواده در اواخر قرن هفدهم به هند آمدند و تحت فرمان امپراتوری مغول قرار گرفتند. آنها حامیان بزرگ فرهنگ، زبان و ادبیات فارسی بودند. این سلسله توسط میر قمرالدین صدیقی، نایب السلطنه دکن - (مدیر شش استان مغول) زیر نظر امپراطوران مغول از سال 1713 تا 1721 تأسیس شد. او پس از مرگ اورنگ زیب در سال 1707 و تحت عنوان آصف‌جاه در سال 1707 به طور متناوب حکومت کرد. در 1724 که امپراتوری مغول فروپاشید، نایب السلطنه دکن، آصف جاه اول، خود را مستقل اعلام کرد، که دامنه آن از رودخانه نارمادا در شمال تا تریچینوپولی در جنوب و ماسولیپاتنام در شرق تا بیجاپور در غرب امتداد دارد.