بهشهر، شهر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۴ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{الگو: جعبه اطلاعات شهر ایران|نام فارسی=|نام لاتین=|نام قدیمی=|نام دیگر=اشرف؛ اشرفالبلاد (نامهای قدیمی)|استان=مازندران|شهرستان=بهشهر|بخش=بهشهر|موقعیت=۲۳۰کیلومتری شمال شرقی تهران و ۲۵کیلومتری شرق شمالی ساری، سر راه و کنار خط آهن ساری به گرگان|جمعیت=9۴,702نفر (1395ش)|نوع اقلیم=معتدلِ مایل به گرم و مرطوب|ارتفاع از سطح دریا=15متر|تولیدات و صنایع مهم=مرکبات، برنج، گیاهان روغنی (آفتابگردان، سویا و کلزا) و پنبه؛ شیلات|برخی بناهای مهم=عمارت صفیآباد|شهر ها و آبادی های مهم=}} | |||
بهشهر، شهر <br> | |||
[[پرونده:12433300.jpg|بندانگشتی|باغعمارت چهلستون بهشهر- از آثار دورۀ صفویه]] | |||
[[پرونده:12433300- 2.jpg|بندانگشتی|کاخ صفیآباد]] | |||
<p>واقع در [[مازندران|استان مازندران]] و مرکز اداری [[بهشهر، شهرستان|شهرستان بهشهر]]. با ارتفاع پانزده متر، در منطقهای جلگهای و ساحلی، در ۲۳۰کیلومتری شمال شرقی [[تهران، شهر|تهران]] و ۲۵کیلومتری شرق شمالی [[ساری، شهر|ساری]]، سر راه و کنار خط آهن ساری به [[گرگان، شهر|گرگان]] و در کوهپایۀ البرز شرقی، قرار دارد. اقلیم این شهر معتدلِ مایل به گرم و نیمهمرطوب و جمعیت آن 9۴,702نفر است (۱۳9۵ش). مردم بهشهر به زبان مازندرانی (طبری)، گویش بهشهری، سخن میگویند و اقتصاد غالب آنها برپایۀ کشاورزی و دامداری و شیلات و مشاغل مرتبط به آنها میچرخد. اکثر جمعیت این شهر شیعۀ دوازدهامامیاند، اما شمار قابل توجهی نیز اهل سنت و ارامنه نیز در آن سکونت دارند. مهمترین محصولات کشاورزی و باغی بهشهر انواع مرکبات، برنج، گیاهان روغنی (آفتابگردان، سویا و کلزا) و پنبه است. </p> | <p>واقع در [[مازندران|استان مازندران]] و مرکز اداری [[بهشهر، شهرستان|شهرستان بهشهر]]. با ارتفاع پانزده متر، در منطقهای جلگهای و ساحلی، در ۲۳۰کیلومتری شمال شرقی [[تهران، شهر|تهران]] و ۲۵کیلومتری شرق شمالی [[ساری، شهر|ساری]]، سر راه و کنار خط آهن ساری به [[گرگان، شهر|گرگان]] و در کوهپایۀ البرز شرقی، قرار دارد. اقلیم این شهر معتدلِ مایل به گرم و نیمهمرطوب و جمعیت آن 9۴,702نفر است (۱۳9۵ش). مردم بهشهر به زبان مازندرانی (طبری)، گویش بهشهری، سخن میگویند و اقتصاد غالب آنها برپایۀ کشاورزی و دامداری و شیلات و مشاغل مرتبط به آنها میچرخد. اکثر جمعیت این شهر شیعۀ دوازدهامامیاند، اما شمار قابل توجهی نیز اهل سنت و ارامنه نیز در آن سکونت دارند. مهمترین محصولات کشاورزی و باغی بهشهر انواع مرکبات، برنج، گیاهان روغنی (آفتابگردان، سویا و کلزا) و پنبه است. </p> | ||
<p></p> | <p> </p> | ||
<p>شهر کنونی بهشهر، که تا ۱۳۱۶ش اشرف نامیده میشد، از شهرهای قدیمی ایران است. در گذشته جزو استان کبودجامه بود و خرگوران نام داشت. کبودجامگان نام آن را به پنجهزار تغییر دادند. در اوایل دورۀ | <p>'''تاریخچه'''</p> | ||
<p>شهر کنونی بهشهر، که تا ۱۳۱۶ش اشرف نامیده میشد، از شهرهای قدیمی ایران است. در گذشته جزو استان کبودجامه بود و خرگوران نام داشت. کبودجامگان نام آن را به پنجهزار تغییر دادند. در اوایل دورۀ [[صفویه]]، تجدید بنا شد و اشرفالبلاد نام گرفت. کاخ معروف به [[عمارت صفیآباد|صفیآباد]] و پارهای تأسیسات نظامی در آن احداث شد. رابرت شرلی<ref>Robert Shirley</ref> و آنتونی شرلی<ref>Anthony Shirley </ref>، در ۹۹۹ش، در همین شهر با [[عباس صفوی اول|شاهعباس صفوی اول]] دیدار کردند. در دورۀ این شاه صفوی و پس از او کاخ و عمارتها و باغهای چشمگیری در آن بنا شدند. در حملۀ افغانها آسیب بسیار دید. [[رضاشاه پهلوی (آلاشت ۱۲۵۷ـ ژوهانسبورگ ۱۳۲۳ش)|رضاشاه پهلوی]] به آن توجه کرد و آن را بهشهر نامید و برای تعمیر کاخ صفیآباد اقدام کرد؛ پس از آن، این شهر دوباره رو به آبادانی و توسعه نهاد. پس از انقلاب با احداث و راهاندازی کارخانههای روغن نباتی، پالایشگاه نفت، منطقۀ ویژۀ اقتصادی و شرکت کشتیسازی رونق و پیشرفت روزافزونی یافت و سبب اشتغال بخشی از بومیان این شهر و نواحی پیرامونی در صنایع و مشاغل ذکر شده گردید.</p> | |||
---- | ---- | ||