شیوه مانوئلی: تفاوت میان نسخه‌ها

مانوئِلی، شیوۀ (Manueline style)<br /> سبکی که در اواخر دورۀ گوتیک<ref>Gothic </ref> در [[پرتغال]] پاگرفت، و نامش را از [[مانویل اول (۱۴۶۹م ـ۱۵۲۱)|مانوئل اول]]<ref>Manuel I</ref>، پادشاه پرتغال (سلطنت ۱۴۹۵ـ۱۵۲۱)، گرفت. در این دوره معمارانی همچون دیوگو بوئیتاک<ref>Diogo Boitac</ref>، و ژوائون د کاشتیلیو<ref>João de Castilho</ref>، بناهایی با عناصر تزیینی بسیار پیچیده ساختند، که اغلب شبیه صدف و مرجان یا طناب‌های پرگره ماهیگیران بودند. نخستین عمارتی که به سبک مانوئلی ساخته شد، کلیسای عیسی<ref>Jesus Church</ref> (اتمام در ۱۴۹۸م) در [[ستوبال، شهر|سِتوبال]]<ref>Setubal </ref>، جنوب [[لیسبون]]، بود که برای اولین بار جرز<ref>Pier </ref>هایی با ستونک<ref>colonette </ref>های گیس‌بافت در آن به‌کار رفت. باشکوه‌ترین ساختمان مانوئلی، کلیسا و صومعۀ سانتا ماریا<ref>Santa Maria</ref> (شروع ۱۵۰۲) در [[بلم|بِلِم]]<ref>Belem </ref> بود. این بنا با ۲۴.۴ متر ارتفاع و شبستانی<ref>nava </ref> با سه راهرو، کمترین پشت‌بند<ref>buttress </ref> را دارد. در کلیسای مسیح در تومار<ref>Tomar </ref> (بازسازی ح ۱۵۱۰ـ۱۵۱۴)، پنجره‌های مانوئلی زیبایی با تزیینات پرتفصیل حجمی از شکل‌های دریایی ساخته شده است. در این بنا گرایش به جزئیات عجیب‌وغریب، ظهور [[باروک]]<ref>baroque</ref> را بشارت می‌دهد.