بل، کلایو (۱۸۸۱ـ۱۹۶۴): تفاوت میان نسخه‌ها

|باشگاه =

}}

(نام کامل: آرتور کلایو هیوارد بل<ref>Arthur Clive Heward Bell

</ref>، [[کیمبریج]]، درس خواند (۱۹۰۲م)، و چندسالی را در [[پاریس، شهر|پاریس]] به تحصیل هنر پرداخت. در ۱۹۰۷م با ونسا استفان<ref>Vanessa Stephen  

</ref> ([[بل، ونسا (۱۸۷۹ـ۱۹۶۱)|ونسا بل]]<ref>Vanessa Bell </ref>) نقاش، خواهر ویرجینیا وولف<ref>Virginia Woolf </ref> ازدواج کرد. از نخستین اعضای فعال گروه ادبی ـ هنری بلومزبری<ref>Bloomsbury </ref> شد. در ۱۹۱۰م با [[فرای، راجر (۱۸۶۶ـ۱۹۳۴)|راجر فرای]]<ref>Roger Fry </ref>، منتقد انگلیسی، آشنا شد و همکاری‌های نقادانه و هنری خود را با او ادامه داد. در ۱۹۱۲م این دو هنرشناس، دومین نمایشگاه مهم پُست‌امپرسیونیستی را در [[لندن (انگلستان)|لندن]] ترتیب دادند. مهم‌ترین دستاورد کلایو بل، نظریۀ فرم معنادار است، که آن را در کتاب مختصر خویش با نام ''هنر''<ref>Art </ref> (۱۹۱۴م)، و کتاب ''از دوران سزان''<ref>Since Cézanne </ref> (۱۹۲۲م) تشریح کرد. به‌زعم بل خصوصیات فرمی، یعنی مناسبات و ترکیبات خط‌ها و رنگ‌ها، مهم‌ترین عناصر اثر هنری‌اند. احساس زیباشناسانه<ref>aesthetic </ref>ای که در برخورد با اثر هنری در مخاطب ایجاد می‌شود، بدواً از شناخت وی نسبت به فرم معنادار سرچشمه می‌گیرد، و نباید آن را معلول موضوع و درون‌مایۀ اثر به‌شمار آورد. بل آثار سزان را ستود، رویکردهای واقع‌گرایانه<ref>realistic </ref> به هنر را به چالش گرفت، و مدعی شد که توجه به ویژگی‌های روایی و اخلاقی در آثار هنری، ما را از درک عمیق این آثار بازمی‌دارد. از دیگر تألیفاتش ''دستاوردهای نقاشی فرانسوی در قرن نوزدهم''<ref>Landmarks in Nineteenth-Century French Painting </ref> (۱۹۲۷م) و آخرین اثرش با نام ''دوستان قدیمی: خاطرات شخصی''<ref>Old Friends: Personal Recollections</ref> (۱۹۵۶م) درخور ذکرند.

&nbsp;