بهزاد رضوی نیا: تفاوت میان نسخه‌ها

(نام اصلی: غلامعباس رضوی‌نیا) نوازنده‌ی ایرانی تنبک. در خردسالی همراه خانواده‌اش به تهران آمد. در دوره‌ی دبیرستان برای یادگیری ردیف‌های آوازی موسیقی ایرانی به کلاس‌های آواز [[مهرتاش، اسماعیل ( تهران ۱۲۸۳ـ۱۳۵۹ش)|اسماعیل مهرتاش]]، که در [[جامعه باربد|جامعه‌ی باربد]] به صورت رایگان تشکیل می‌شد، رفت (از سال 1344) و همزمان به آموختن تنبک به صورت علمی نزد [[حسین تهرانی]] و بعدتر [[اسماعیلی، محمد (تهران ۱۳۱۳ش)|محمد اسماعیلی]] در [[هنرستان موسیقی ملی]] پرداخت (از سال ۱۳۴۶ش).  

رضوی‌نیا در سال‌های پایانی دبیرستان در مسابقه‌های هنری تهران و سراسری ایران متوالیاً به مقام اول دست یافت (1347- 1349). با اتمام دبیرستان، به صورت جدی به همکاری با رادیو پرداخت و مدتی نیز با گروه کر اپرای تهران همکاری کرد (طی سال ۱۳۴۹). در سال ۱۳۵۱ به دعوت گروه موسیقی تلویزیون، در برنامه‏‌های ساز و آواز گروه‌نوازی، هم‌نوازی و تک‌نوازی شروع به همکاری نمود. در همان سال، به همراهی گروه پژواک، برای معرفی و اجرای موسیقی ایرانی سفرهایی به کشورهای آسیایی، اروپایی و آمریکا داشت. در سال ۱۳۵۳ با گروه اساتید موسیقی همراه شد و در کنار اشخاصی چون [[پایور، فرامرز|فرامرز پایور]]، [[کسایی، حسن (اصفهان ۱۳۰۷ـ۱۳۹۱ش)|حسن کسایی]]، [[بهاری، علی اصغر (تهران ۱۲۸۶ـ ۱۳۷۶ش)|علی‌اصغر بهاری]] و [[شهناز، جلیل (اصفهان ۱۳۰۰ـ۱۳۹۲ش)|جلیل شهناز]] برنامه‌های متعددی اجرا کرد. او همچنین طی سال‌های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۷ با گروه جلیل شهناز، گروه اصغر بهاری، گروه سماعی، ارکستر سازهای ایرانی (ارکستر مفتاح) و برنامه‌ی تک‌نوازان رادیو همکاری کرده است.  

رضوی‌نیا در کنار موسیقی به تحصیل جامعه‌شناسی پرداخت و در همین رشته از دانشگاه تهران لیسانس گرفته است. او پس از انقلاب اسلامی به عنوان نماینده و سخن‏گوی واحد موسیقی صدا و سیما انتخاب شد و این سمت او تا سال ۱۳۶۰ ادامه داشت. در سال ۱۳۶۱ به دعوت اداره‌ی تئاتر در نمایش ''مروارید'' (به کارگردانی [[زنجان پور، اکبر|اکبر زنجان‌پور]]) به ایفای نقشی پرداخت که ضمنش موسیقی آواز این کار نیز به عهده‌ی او بود. در سال ۱۳۶۷ در نمایشنامه‌‏های ''سوگ سیاوش'' (به کارگردانی [[طهمورث، سیاوش|سیاوش طهمورث]]) و نمایش ''من به باغ عرفان'' (روایتی از زندگی [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]]، به کارگردانی [[صابری، پری (تهران ۱۳۱۰ - ۲۰ شهریور ۱۴۰۳ش)|پری صابری]]) شرکت کرد و تمامی آهنگ‌ها و ملودی‌های اجرا شده در این نمایش را خود ساخت و اجرا کرد. از دیگر فعالیت‌های دو دهه‌ی آخر عمر رضوی‌نیا، جز تدریس و آموزش تنبک در واحد موسیقی رادیو، باید به فعالیت او در زمینه‌ی ساخت و تولید سازهای ایرانی، به ویژه تنبک، اشاره کرد.  

رضوی‌نیا در طول سال‌های فعالیتش با ارکستر سنتی شماره 1، ارکستر بزرگ صدا و سیما و ارکستر صبا همکاری داشته و به همراهی [[ملک، اسدالله (تهران ۱۳۲۰ـ همان جا ۱۳۸۰ش)|اسدالله ملک]] گروه هم‌نوازان را پایه‌گذاری کرده است. او همراه گروه تک‌نوازان ([[شریف، فرهنگ (آمل ۱۳۱۲ش)|فرهنگ شریف]]، اسدالله ملک، [[نریمان، منصور|منصور نریمان]]، [[توکل، فضل الله|فضل‌الله توکل]] و [[ملک، جهانگیر (تهران ۱۳۱۱ـ همان جا ۱۳۸۱ش)|جهانگیر ملک]]) 600 برنامه تولید کرده‌اند که از این میان 400 برنامه به تنبک‌نوازی او اختصاص داشته است. ''ساز و نوای 1 و 2 و 3، سماع'' (تک‌نوازی با عود منصور نریمان)، ''تنها رفتی'' (با پیانوی ملک‌پور)، ''جان عاشق، چراغی از علی دارم، غزل‌خوان و یاد فردین'' (با صدای [[ایرج (کاشان ۱۳۱۲ش)|ایرج]]) از آلبوم‌های منتشرشده‌ی اوست.