چشم بیونیک: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:2042184704-1.jpg|بندانگشتی|نمونه اولیه «چشم بیونیک» چاپ سهبعدی دانشگاه مینهسوتا]] | |||
چشم بیونیک (Bionic Eye) | چشم بیونیک (Bionic Eye) | ||
| خط ۶: | خط ۷: | ||
'''تاریخچه''' | '''تاریخچه''' | ||
[[آرگوس]] از نام غولی صدچشم در اساطیر یونان برگرفته شده است. موضوع بینا شدن نابینایان از سدۀ 20م با جدیت بیشتر دنبال شد. اوایل دهۀ 1960م بندتو استرامپلی<ref>Benedetto Strampelli</ref>، چشمپزشک ایتالیایی، تلاش کرد با نصب پروتز به احیای بینایی بپردازد. بعداً شرکت پروداکت<ref>Second sight medical Prodocts</ref> در 1998م در کالیفرنیا به منظور احیای بینایی با استفاده از پروتز در بیماران آسیبدیدۀ شبکیه تأسیس شد. این شرکت پس از چهار سال، اولین نسخۀ پروتز را به نام آرگوس یک<ref>Argus I</ref> ساخت و نخست روی یک زن آمریکایی 64ساله و بعداً روی شش نفر آزمایش شد. سپس شرکت پروداکت با همکاری مؤسسه چشم یو.اس.سی<ref>Usc eye Institute</ref> درصدد رفع ایرادات آرگوس یک برآمدند و تلاش کردند سایز آن کوچکتر و کاشتش آسانتر گردد. آرگوس 2 ابتدا در مکزیک مورد آزمایش قرار گرفت (2006م). سپس روی 30نفر در ده مرکز پزشکیِ اروپا و آمریکا کارآزمایی شد. در 2017م انگلستان تأمین مالی آزمایش روی ده نفر را برعهده گرفت. اما در 2020م شرکت پروداکت کنار کشید و پروژه موقتاً تعطیل شد. یکی از تفاوتهای اساسی، آرگوس 1 با نسخۀ بعدی در افزایش میکروالکتروهای 16تایی به 60 میکروالکترود در آرگوس 2 است. در 2023م با پشتیبانی شرکتهایی چون نانو<ref>Nano</ref> و کرتیجنت<ref>Cartigent</ref> تحقیق برای تکامل این دستگاه تداوم یافت. ساخت چنین دستگاهی در دیگر کشورها و در مراکز علمی متعدد هم پیگیری شده و پروژههای مختلفی در ده سال اخیر اجرا شده یا در حال اجرا است. این فعالیتها به ایران هم رسید و وزارت بهداشت در خرداد 1396ش دستگاه آرگوس را تأیید کرد. اولین دریافتکننده خانمی شیرازی بود که با جراحی 7ساعته در شیراز توانست تا حدی بیناییاش را به دست بیاورد. | [[آرگوس]] از نام غولی صدچشم در اساطیر یونان برگرفته شده است. موضوع بینا شدن نابینایان از سدۀ 20م با جدیت بیشتر دنبال شد. اوایل دهۀ 1960م بندتو استرامپلی<ref>Benedetto Strampelli</ref>، چشمپزشک ایتالیایی، تلاش کرد با نصب پروتز به احیای بینایی بپردازد. بعداً شرکت پروداکت<ref>Second sight medical Prodocts</ref> در 1998م در [[کالیفرنیا]] به منظور احیای بینایی با استفاده از پروتز در بیماران آسیبدیدۀ شبکیه تأسیس شد. این شرکت پس از چهار سال، اولین نسخۀ پروتز را به نام آرگوس یک<ref>Argus I</ref> ساخت و نخست روی یک زن آمریکایی 64ساله و بعداً روی شش نفر آزمایش شد. سپس شرکت پروداکت با همکاری مؤسسه چشم یو.اس.سی<ref>Usc eye Institute</ref> درصدد رفع ایرادات آرگوس یک برآمدند و تلاش کردند سایز آن کوچکتر و کاشتش آسانتر گردد. آرگوس 2 ابتدا در مکزیک مورد آزمایش قرار گرفت (2006م). سپس روی 30نفر در ده مرکز پزشکیِ اروپا و آمریکا کارآزمایی شد. در 2017م انگلستان تأمین مالی آزمایش روی ده نفر را برعهده گرفت. اما در 2020م شرکت پروداکت کنار کشید و پروژه موقتاً تعطیل شد. یکی از تفاوتهای اساسی، آرگوس 1 با نسخۀ بعدی در افزایش میکروالکتروهای 16تایی به 60 میکروالکترود در آرگوس 2 است. در 2023م با پشتیبانی شرکتهایی چون نانو<ref>Nano</ref> و کرتیجنت<ref>Cartigent</ref> تحقیق برای تکامل این دستگاه تداوم یافت. ساخت چنین دستگاهی در دیگر کشورها و در مراکز علمی متعدد هم پیگیری شده و پروژههای مختلفی در ده سال اخیر اجرا شده یا در حال اجرا است. این فعالیتها به ایران هم رسید و وزارت بهداشت در خرداد 1396ش دستگاه آرگوس را تأیید کرد. اولین دریافتکننده خانمی شیرازی بود که با جراحی 7ساعته در شیراز توانست تا حدی بیناییاش را به دست بیاورد. | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۹: | ||
عملیات چشم بیونیک با فیلم و عکسبرداری توسط دوربین نصبشده روی عینک بیمار شروع شده، سپس فرستندۀ کنار عینک، تصاویر را برای پردازشگر همراه بیمار میفرستد. پردازشگر، تصاویر را تبدیل به کدهای الکترونیکی کرده و برای پروتز نصب شده زیر پوست سر ارسال کرده و در ادامه، پروتز سیگنالهایی را به ایمپلنت چسبانده روی شبکیه ارسال نموده و بر اساس آن تحریک الکترونیکی پدید میآید و از طریق عصب بینایی به مغز فرستاده میشود. ایمپلنت روی شبکیه، مجموعهای از میکروالکترودها<ref>micro electrodes</ref> است که وظیفۀ گیرندههای نوری طبیعی را انجام میدهند. به این ترتیب آرگوس سازهای است که بر اساس شبکیۀ طبیعی ساخته شده و کارکرد مشابه دارد. آرگوس دو بخش بیرونی و درونی دارد، پروتز و ایمپلنت زیر پوست سر و در شبکیه کاشته میشوند و ارتباط آنها با کابلی است که از پارس پلانا<ref>Pars Plana</ref> (ناحیهای بین عنبیه و صلبیه) عبور کرده است. این دستگاه، بینایی کامل نمیدهد و فقط در حد تشخیص اشیاء سهبعدی بزرگ کاربرد دارد. افرادی که چشم بیونیک دریافت کردهاند، چند ماه تحت آزمایش و بررسی بوده و این نتایج به دست آمده: به نور، اشیاء متحرک در محیط و اشیاء متحرک در کامپیوتر واکنش نشان دادهاند؛ عوارضی مثل فشار داخل چشم، عفونت و جداشدگی شبکیه مشاهده نشده است. | عملیات چشم بیونیک با فیلم و عکسبرداری توسط دوربین نصبشده روی عینک بیمار شروع شده، سپس فرستندۀ کنار عینک، تصاویر را برای پردازشگر همراه بیمار میفرستد. پردازشگر، تصاویر را تبدیل به کدهای الکترونیکی کرده و برای پروتز نصب شده زیر پوست سر ارسال کرده و در ادامه، پروتز سیگنالهایی را به ایمپلنت چسبانده روی شبکیه ارسال نموده و بر اساس آن تحریک الکترونیکی پدید میآید و از طریق عصب بینایی به مغز فرستاده میشود. ایمپلنت روی شبکیه، مجموعهای از میکروالکترودها<ref>micro electrodes</ref> است که وظیفۀ گیرندههای نوری طبیعی را انجام میدهند. به این ترتیب آرگوس سازهای است که بر اساس شبکیۀ طبیعی ساخته شده و کارکرد مشابه دارد. آرگوس دو بخش بیرونی و درونی دارد، پروتز و ایمپلنت زیر پوست سر و در شبکیه کاشته میشوند و ارتباط آنها با کابلی است که از پارس پلانا<ref>Pars Plana</ref> (ناحیهای بین عنبیه و صلبیه) عبور کرده است. این دستگاه، بینایی کامل نمیدهد و فقط در حد تشخیص اشیاء سهبعدی بزرگ کاربرد دارد. افرادی که چشم بیونیک دریافت کردهاند، چند ماه تحت آزمایش و بررسی بوده و این نتایج به دست آمده: به نور، اشیاء متحرک در محیط و اشیاء متحرک در کامپیوتر واکنش نشان دادهاند؛ عوارضی مثل فشار داخل چشم، عفونت و جداشدگی شبکیه مشاهده نشده است. | ||
---- | ---- | ||
<references /> | |||
[[رده:پزشکی]] | |||
[[رده:چشم]] | |||