وندرس، ویم: تفاوت میان نسخه‌ها

|نام =Wim (Wilhelm) Wenders  

|نام دیگر=

|نام مستعار=

|لقب=

|باشگاه =

}}

</ref> (۱۹۸۴) و ''بال‌های اشتیاق (زیر آسمان برلین)''<ref>''Der Himmel über Berlin/Wings of Desire''</ref>. در کنار [[هرتسوگ، ورنر|ورنر هرتزوگ]]<ref> Werner Herzog  

</ref> و [[فاسبیندر، راینر (۱۹۴۶ـ۱۹۸۲)|راینر ورنر فاسبیندر]]<ref>Rainer Werner Fassbinder </ref>، از مهم‌ترین شخصیت‌های جنبش سینمای نو آلمان<ref>New German Cinema movement</ref> در دهۀ ۱۹۷۰ است و فیلم‌هایی همچون ''سلاطین جاده''<ref>''Im Lauf der Zeit/Kings of the Road'' </ref> (۱۹۷۶) و ''دوست امریکایی''<ref>'‌'Der amerikanische Freund/The American Friend</ref> (۱۹۷۷) ، (براساس رمانی از پاتریشیا های‌اسمیت<ref>Patricia Highsmith</ref>) را کارگردانی کرده است. ویم وندرس ابتدا قصد داشت کشیشی کاتولیک بشود اما بعد تغییر مسیر داد و سینما خواند و پس از آن دربارۀ این هنر بسیار نوشت. او همکار دو کارگردان سالخورده، [[ری، نیکلاس (۱۹۱۱ـ ۱۹۷۹)|نیکلاس رِی]]<ref> Nicholas Ray </ref> در ''صاعقه بر فراز آب''<ref>''Lightning Over Water''</ref> (۱۹۸۰) ‌و [[آنتونیونی، میکل آنجلو (۱۹۱۲ـ۲۰۰۷)|میکل‌آنجلو آنتونیونی]]<ref> Michelangelo Antonioni </ref> در ''بر فراز ابرها''<ref>''Par-delà les nuages/Beyond the Clouds'' </ref> (۱۹۹۶) بوده است. ''پاریس تکزاس'' بر نسل تازۀ فیلم‌سازان امریکایی، به‌ویژه در بخش سینمای مستقل، تأثیر فراوان گذاشت. از دیگر فیلم‌های اوست. ''ترس دروازه‌بان از ضربۀ پنالتی''<ref>''Die Angst des Tormanns beim Elfmeter/The Goalkeeper’s Fear of the Penalty''</ref> ‌(۱۹۷۲)، ''آلیس در شهرها''<ref>''Alice in den Städten/Alice in the Cities'' </ref> (۱۹۷۴)،‌ ''حرکت اشتباه''<ref>''Falsche Bewegung/Wrong Movement'' </ref> (۱۹۷۵)، ''هَمِت''<ref>''ammett'' </ref> (۱۹۸۲)، ''اوضاع و شرایط''<ref>''The State of Things''</ref> (۱۹۸۲)، ''تا انتهای دنیا''<ref>''Bis ans Ende der Welte/Until the End of the World'' </ref> (۱۹۹۱)، و ''دوردست و چنین نزدیک''<ref>''In weiter Ferne, so nah!/Far Away, So Close''</ref> (۱۹۹۳). وندرس با همسر پنجمش دوناتا<ref>Donata Wenders</ref> در برلین زندگی می‌کند. [[پرونده:40114400-2.png|بندانگشتی|ویم وندرس]]&nbsp;