راسکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰): تفاوت میان نسخه‌ها

|زادروز=۱۸۱۹م

|سمت =استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵)، تدریس طراحی در کالج کارگران (۱۸۵۴ـ۱۸۵۹)

|جوایز و افتخارات =

|آثار =نقاشان جدید (جلد اول ۱۸۴۳)؛ هفت چراغ معماری و سنگهای ونیز (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳)؛ دم مرگ (۱۸۶۲)

}}راسْکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰)(Ruskin, John)<br/> [[File:22023500.jpg|thumb|راسْکين، جان]] منتقد هنری و اجتماعی انگلیسی. اغلب بهترین نقدهای هنری راسکین عبارت‌اند از دو اثر نفوذگذار ''نقاشان جدید''<ref>''Modern Painters'' </ref> (پنج جلد) (۱۸۴۳ـ۱۸۶۰) و ''هفت چراغ معماری''<ref>''(Seven Lamps of Architecture (The''</ref> (۱۸۴۹). حامی سرسخت نقاشانی بود که در عصر خود نامتعارف قلمداد می‌شدند، مانند جِی ام دبلیو ترنر<ref> J M W Turner</ref> و اعضای انجمن اخوت پیش‌ از رافائلیان. نوشته‌های بعدی او به مسائل اجتماعی و اقتصادی اختصاص دارند. راسکین یکی از چهره‌های سرشناس حیات روشنفکران بریتانیا در قرن ۱۹ به‌شمار می‌رود. همچون معاصرانش تامس کارلایل<ref> Thomas Carlyle</ref> و متیو آرنولد<ref> Matthew Arnold</ref>، منتقد صریح جامعۀ ویکتوریایی بود و همانند آنان خواستار تجدید حیات اخلاقی، روشنفکری و هنری بریتانیا بود. در آثار اولیه‌اش به معماری و نقاشی پرداخت؛ پشتیبانی او از انجمن اخوت پیش از رافائلیان و احیای گوتیک<ref> Gothic Revival</ref> بر هنر، معماری، و حرفه‌‌وفن ویکتوریایی تأثیر بسزا گذاشت. دیدگاه‌های اجتماعی و اخلاقی او به‌نحوی افزاینده در این نگرانی‌های زیبایی‌شناسانه ریشه داشت و از دهۀ ۱۸۶۰ خود را وقف مسائل سیاسی و اقتصادی کرد. اقتصاد آزاد را محکوم می‌کرد و شرافت کار و ارزش اخلاقی و زیبایی‌شناختی «صنعتگری» را می‌ستود. باورهای او به عمل گرایید و نقش رهبری‌کننده‌ای را در تأمین آموزش و مسکن مناسب برای طبقۀ کارگر ایفا کرد. راسکین در لندن متولد شد. پرورش او به‌نحوی غیر عادی سختگیرانه بود؛ از کودکی به خواندن، نوشتن، نقاشی‌کردن، و ستودن زیبایی‌های طبیعت تشویق شد. در آکسفورد به تحصیل پرداخت و در ۱۸۳۹ برندۀ جایزۀ نیودیگیت<ref> Newdigate Prize</ref> برای شعر انگلیسی شد و مدرک خود را در ۱۸۴۲ دریافت کرد. برای چندین نشریۀ مختلف مقاله می‌نوشت، اما با انتشار نخستین جلد ''نقاشان جدید'' در ۱۸۴۳ به شهرت رسید که در آن به دفاع و ستایش از ترنر پرداخته بود. جلد دوم در ۱۸۴۶ منتشر شد و توجه بیشتری را جلب کرد. جلدهای سوم و چهارم در ۱۸۵۶ و جلد پنجم در ۱۸۶۰ منتشر شدند. ''نقاشان جدید'' حاوی بیانیۀ مشهوری است که هنرمند باید «با اخلاص قلبی به طبیعت روآورد ... از هیچ‌چیز فروگذار نکند، چیزی را برنگزیند و چیزی را کوچک نشمرد». ''هفت چراغ معماری'' و ''سنگ‌های ونیز''<ref> ''Stones of Venice, The'' </ref> (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳) را خود نقاشی کرد و این دو اثر او را به استاد مسلم معماری و هنر تبدیل کرد. در ۱۸۵۴ـ۱۸۵۹ به تدریس طراحی در کالج کارگران<ref>Men’s College</ref> پرداخت و ''عناصر طراحی''<ref> ''Elements of Drawing, The''</ref> را در ۱۸۵۷ منتشر کرد. در دهۀ ۱۸۵۰ توجه خود را بیش از پیش به مسائل اجتماعی، اقتصادی، و آموزشی معطوف و مقالات بحث‌انگیزی را در ''مجلۀ کورن‌هیل''<ref> Cornhill Magazine</ref> منتشر کرد که بعدها با عنوان ''تا دم مرگ''<ref> ''Unto this Last''</ref> (۱۸۶۲) منتشر شد. آثار او در این زمینه‌ها عبارت‌اند از ''کنجد و زنبق‌ها''<ref> ''Sesame and Lilies''</ref> (۱۸۶۵)، ''اخلاقیات خاک''<ref> ''Ethics of the Dust, The''

 

</ref> (۱۸۶۶) و تاج زیتون وحشی<ref>''The Crown of Wild Olive''</ref>&nbsp;(۱۸۶۶). راسکین نخستین استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵) بود. نگارش زندگی‌نامه‌اش را از ۱۸۸۵ آغاز کرد اما هرگز به پایان نرساند. در ۱۸۷۸ سلامت خود را از دست داد و از آن پس گهگاه دچار جنون می‌شد.