فقیهه سلطانی: تفاوت میان نسخه‌ها

بازیگر ایرانی سینما، تلویزیون و تئاتر. او دارای مدرک کارشناسی ادبیات نمایشی از دانشگاه آزاد اسلامی تهران است. فعالیت هنری را با حضور در کلاس‌های بازیگری [[آدینه، گلاب (تهران ۱۳۳۲ش)|گلاب آدینه]] در سال 1371ش آغاز کرد. پایان‌نامه‌ی تحصیلی او بازی در نمایش ''سلطان مار'' (نوشته‌ی [[بیضایی، بهرام|بهرام بیضایی]]) بود. وی همچنین در نمایش پستوخانه (نوشته‌ی [[امجد، حمید|حمید امجد]]) نیز ایفای نقش کرده است. سلطانی با بی‌بی‌یون به کارگردانی [[پناهی، حسین|حسین پناهی]] (1374ش) بازیگری در مجموعه‌های تلویزیونی را آزمود و پس از آن در مجموعه‌هایی چون ''سایه‌ها'' (غلامرضا رمضانی- 1375ش) و ''زخم'' (مسعود آب‌پرور- 1393ش) به بازی پرداخت. او نخستین بار در سال ۱۳۷۵ به دعوت یدالله صمدی در فیلم ''معجزه‌ی خنده'' در کنار [[هاشمی، مهدی (لنگرود ۱۳۲۵ش)|مهدی هاشمی]] مقابل دوربین سینما قرار گرفت. جلال امیدیان، بازیکن و مربی فوتبال، همسر اوست. سلطانی در بیست و یکمین دوره‌ی جشنواره‌ی فیلم فجر (1381ش) با ۳ فیلم پرکارترین بازیگر بوده است.

''معجزه‌ی خنده'' ([[یدالله صمدی]]- ۱۳۷۵)؛ ''عینک دودی'' ([[محمدحسین لطیفی]]- ۱۳۷۸)؛ نغمه ([[طالبی، ابوالقاسم (تهران ۱۳۴۰ش)|ابوالقاسم طالبی]]- ۱۳۸۰)؛ ''صورتی'' ([[جیرانی، فریدون (کاشمر ۱۳۳۰ش)|فریدون جیرانی]]- ۱۳۸۱)؛ ''دوشیزه'' (محمد درمنش- ۱۳۸۱)؛ ''جدا افتاده'' (داوود موثقی- ۱۳۸۳)؛ ''شب شیشه‌ای'' (حسین شهابی- ۱۳۸۹)؛ ''این‌جا آسمان همیشه بارانی است'' (مهدی گلستانه-  ۱۳۹۲)؛ ''جاودانگی'' (مهدی فرد قادری- ۱۳۹۴).