سیرجارون: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
سیرجارون (Sirjarun) | سیرجارون (Sirjarun) | ||
روستایی در دهستان دابوی شمالی، در بخش سرخرودِ شهرستان محمودآباد، استان مازندران. در فاصلۀ 16کیلومتری جنوب شرقی شهر محمودآباد، 55کیلومتری شمال غربی شهر ساری، 8کیلومتری جنوب دریای خزر، 130کیلومتری شمال شرقی تهران، و در ارتفاع 15متری پایینتر از سطح دریاهای آزاد قرار دارد. در منطقهای جلگهای در جانب شرقی رود هراز واقع شده و از طریق روستاهای شمالی به جادۀ آمل - سرخرود متصل است. در جنوب و شرق به آبادیهای شهرستان آمل، در شمال به گلمحله و اسلاممحله، در غرب به رود هراز و پس جادۀ آمل - سرخرود و روستاهای احمدآباد کلیج علیا و سفلی، و در جنوب غرب به علویکلامیر محدود شده است. سیرجارون دبستان، مسجد، حسینیه، بقالی و نانوایی دارد. | |||
در سرشماری سراسری سال 1395ش، جمعیت سیرجارون 488نفر بوده است. در گذشته باغداری (مرکبات و درختان سیاهریشه) و صید ماهی در آن رونق زیادی داشته، اما اکنون با استقبال از کشت برنج، ریشهکن کردن درختان و همچنین آلوده شدن آب رودخانه، کار اصلی اهالی روستا به شالیکاری محدود شده است. مردم سیرجارون به زبان طبری (گویش آملی) سخن میگویند. | |||
---- | |||
[[رده:جغرافیای ایران]] | [[رده:جغرافیای ایران]] | ||
[[رده:مازندران]] | [[رده:مازندران]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۱۰
سیرجارون (Sirjarun)
روستایی در دهستان دابوی شمالی، در بخش سرخرودِ شهرستان محمودآباد، استان مازندران. در فاصلۀ 16کیلومتری جنوب شرقی شهر محمودآباد، 55کیلومتری شمال غربی شهر ساری، 8کیلومتری جنوب دریای خزر، 130کیلومتری شمال شرقی تهران، و در ارتفاع 15متری پایینتر از سطح دریاهای آزاد قرار دارد. در منطقهای جلگهای در جانب شرقی رود هراز واقع شده و از طریق روستاهای شمالی به جادۀ آمل - سرخرود متصل است. در جنوب و شرق به آبادیهای شهرستان آمل، در شمال به گلمحله و اسلاممحله، در غرب به رود هراز و پس جادۀ آمل - سرخرود و روستاهای احمدآباد کلیج علیا و سفلی، و در جنوب غرب به علویکلامیر محدود شده است. سیرجارون دبستان، مسجد، حسینیه، بقالی و نانوایی دارد.
در سرشماری سراسری سال 1395ش، جمعیت سیرجارون 488نفر بوده است. در گذشته باغداری (مرکبات و درختان سیاهریشه) و صید ماهی در آن رونق زیادی داشته، اما اکنون با استقبال از کشت برنج، ریشهکن کردن درختان و همچنین آلوده شدن آب رودخانه، کار اصلی اهالی روستا به شالیکاری محدود شده است. مردم سیرجارون به زبان طبری (گویش آملی) سخن میگویند.