ووهان: تفاوت میان نسخه‌ها

|جمعیت=۳,۹۵۹,۷۰۰ نفر (۲۰۰۳)

|تولیدات و صنایع مهم=آهن، فولاد، ماشین آلات، پارچه، مواد غذایی و نوشابه، کابل های فیبر نوری و کود شیمیایی 

}} ووهان (Wuhan)<br/> [[File:40123100-1.jpg|thumb|برج ناقوس ووهان]][[File:40123100.jpg|thumb|برج ناقوس ووهان]]

رودبندر و مرکز استان هوبی<ref>Hubei

 

</ref>، در مرکز چین، در محل تلاقی رودهای هان<ref>Han</ref> و چانگ جیانگ<ref> Chang Jiang </ref>، با ۳,۹۵۹,۷۰۰ نفر جمعیت‌ (۲۰۰۳). در ۱۹۵۰ به‌منزلۀ یکی از بزرگ‌ترین مناطق صنعتی چین، با ادغام هانکو<ref>Hankou </ref>، هانیانگ<ref>Hanyang </ref>، و ووچانگ<ref>Wuchang </ref> ایجاد شد. تولیدات آن شامل آهن، فولاد، ماشین‌آلات، پارچه، مواد غذایی و نوشابه، کابل‌های فیبر نوری و کود شیمیایی است. ووهان از سه شهر مذکور تشکیل شد. رودهان، که به رود چانگ ‌جیانگ می‌‌ریزد، سکو<ref>bank </ref>ی چپ چانگ‌ جیانگ را به دو قسمت تقسیم می‌کند. ووچانگ در ساحل راست<ref>right bank</ref> چانگ ‌جیانگ، هانکو در ساحل چپ هان، و هانیانگ در ساحل راست هان قرار دارند. ووچانگ مرکز اداری و فرهنگی و مقرّ فرمانداری استان هوبی و قدیمی‌تر از دو شهر دیگر و سنتی‌تر از آن‌هاست. کارخانه‌های پنبه‌ریسی و پارچه‌های پشمی و تعمیرگاه‌های راه‌آهن در این شهر قرار دارند و در حومۀ شمال شرقی آن مجتمع بزرگ آهن و فولاد ساخته شده است. دانشگاه ووهان<ref> Wuhan University </ref> نیز در حومۀ آن قرار دارد. ووچانگ نقطۀ آغاز انقلاب چین<ref>Chinese Revolution </ref> در اکتبر ۱۹۱۱ بود که به سرنگونی سلسلۀ چینگ<ref>Qing </ref> و استقرار جمهوری خلق چین<ref>Peoples Republic of China</ref> انجامید. هانکو بزرگ‌ترین شهر در بین این سه شهر است و دوسوم جمعیت ووهان را در خود جا داده است. هانکو مرکز مهم تجاری و تولیدی است و از نخستین شهرهای درون‌بومی چین بود که در ۱۸۶۱ به روی تجارت خارجی باز شد. زمین‌های اختصاصی سابق قدرت‌های خارجی اکنون به مراکز تولیدی و کسب‌وکار شهر تبدیل شده‌اند. هانکو از ۱۹۴۹ به‌بعد شاهد توسعۀ گسترده صنعتی در زمینه‌های تولید پنبه، ابریشم، وسایط نقلیه، کاغذسازی، و تعمیر کشتی بوده است. هانیانگ مرکز صنایع سنگین در مجتمع شهری ووهان است. آهن و فولاد و اسلحه تولید می‌کند. دارای کارخانه‌های بزرگ پارچه‌های نخی است.