بغوی، حسین بن مسعود (بغ هرات ۴۳۳ـ مرورود ۵۱۶ق): تفاوت میان نسخهها
DaneshGostar (بحث | مشارکتها) (جایگزینی متن - '\\1' به '<!--1') |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
|نام مستعار= | |نام مستعار= | ||
|لقب=رکن الدین و ظهیرالدین | |لقب=رکن الدین و ظهیرالدین | ||
|زادروز=بغ هرات | |زادروز=بغ هرات ۴۳۳ق | ||
|تاریخ مرگ=مرورود ۵۱۶ق | |تاریخ مرگ=مرورود ۵۱۶ق | ||
|دوره زندگی= | |دوره زندگی= | ||
| خط ۲۹: | خط ۲۹: | ||
|پست تخصصی = | |پست تخصصی = | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}}مفتی، مفسر و محدث شافعی. رکنالدین و ظهیرالدین نیز لقب داشت. چون پدرش پوستیندوز بود به او فرّاء یا ابنالفرّاء نیز میگفتند. از قاضی حسین بن محمد مرورودی فقه آموخت و از کسانی چون ابوعمرو عبدالواحد ملیحی، یعقوب بن احمد صیرفی و ابوالحسن علی جوینی حدیث شنید. از او ابومنصور عطاری و ابوالفتوح طایی حدیث نقل کردند. از مجتهدان ترجیح بهشمار میرود، چون آرای مذاهب را میسنجید و با استدلال یکی را ترجیح میداد. فارسی را خوب میدانست و دو اثر به نامهای ''ترجمةالاحکام'' در فقه و ''الکفایة فیالفروع'' به این زبان نوشته است. '' | }}مفتی، مفسر و محدث شافعی. رکنالدین و ظهیرالدین نیز لقب داشت. چون پدرش پوستیندوز بود به او فرّاء یا ابنالفرّاء نیز میگفتند. از قاضی حسین بن محمد مرورودی فقه آموخت و از کسانی چون ابوعمرو عبدالواحد ملیحی، یعقوب بن احمد صیرفی و ابوالحسن علی جوینی حدیث شنید. از او ابومنصور عطاری و ابوالفتوح طایی حدیث نقل کردند. از مجتهدان ترجیح بهشمار میرود، چون آرای مذاهب را میسنجید و با استدلال یکی را ترجیح میداد. فارسی را خوب میدانست و دو اثر به نامهای ''ترجمةالاحکام'' در فقه و ''الکفایة فیالفروع'' به این زبان نوشته است. ''مصابیحالسُّنة''، در حدیث، و ''لبابالتأویل فی معالمالتنزیل (تفسیر بغوی)'' از دیگر آثار اوست. | ||
<br><!--12276600--> | <br><!--12276600--> | ||
[[رده:دین اسلام]] | [[رده:دین اسلام]] | ||
نسخهٔ ۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۰۱
بَغَوی، حسین بن مسعود (بَغ هرات ۴۳۳ـ مرورود ۵۱۶ق)
| حسین بن مسعود بغوی | |
|---|---|
| زادروز |
بغ هرات ۴۳۳ق |
| درگذشت | مرورود ۵۱۶ق |
| نامهای دیگر | فراء یا ابن الفراء |
| شغل و تخصص اصلی | مفتی |
| لقب | رکن الدین و ظهیرالدین |
| آثار | ترجمه الاحکام در فقه و الکفایه فی الفروع؛ مصابیح السنه |
| گروه مقاله | دین اسلام |
مفتی، مفسر و محدث شافعی. رکنالدین و ظهیرالدین نیز لقب داشت. چون پدرش پوستیندوز بود به او فرّاء یا ابنالفرّاء نیز میگفتند. از قاضی حسین بن محمد مرورودی فقه آموخت و از کسانی چون ابوعمرو عبدالواحد ملیحی، یعقوب بن احمد صیرفی و ابوالحسن علی جوینی حدیث شنید. از او ابومنصور عطاری و ابوالفتوح طایی حدیث نقل کردند. از مجتهدان ترجیح بهشمار میرود، چون آرای مذاهب را میسنجید و با استدلال یکی را ترجیح میداد. فارسی را خوب میدانست و دو اثر به نامهای ترجمةالاحکام در فقه و الکفایة فیالفروع به این زبان نوشته است. مصابیحالسُّنة، در حدیث، و لبابالتأویل فی معالمالتنزیل (تفسیر بغوی) از دیگر آثار اوست.