هیلونگ جیانگ: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:41190800-1.jpg|بندانگشتی|کلیسای جامع | [[پرونده:41190800-1.jpg|بندانگشتی|کلیسای جامع هاربین، هیلونگ جیانگ]] | ||
هیلونْگجیانگ (Heilongjiang)<br/> {{جعبه اطلاعات استان های آسیا | هیلونْگجیانگ (Heilongjiang)<br/> {{جعبه اطلاعات استان های آسیا | ||
نسخهٔ ۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۱۲
هیلونْگجیانگ (Heilongjiang)
| هیلونگ جیانگ | |
|---|---|
| نام فارسی | هیلونگ جیانگ |
| نام های دیگر | هیلونگ کیانگ |
| نام لاتین | Heilongjiang |
| کشور | چین |
| موقعیت | شمال شرقی چین |
| مرکز | هاربین |
| شهرهای مهم | چی چی هار، هگانگ و جیاموسی |
| جمعیت | 31,850,088 نفر (۲۰۲۰) |
| مساحت(کیلومتر مربع) | 454,800 |
(یا: هیلونگکیانگ) استانی در شمال شرقی چین، با 454,800 کیلومتر مربع مساحت و 31,850,088 نفر جمعیت (۲۰۲۰). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 1,690 متری از سطح دریا قرار دارد. هاربین[۱] مرکز آن است؛ سایر شهرهای مهم آن عبارتاند از چیچیهار[۲]، هگانگ[۳]، و جیاموسی[۴]. بزرگترین حوزۀ نفتخیز چین در این استان قرار دارد. مرزهای هیلونگجیانگ از قرن ۱۷ تا ۱۹ مورد اختلاف روسیه و چین بود؛ سرانجام چین بخشهای وسیعی از شمال و شرق استان را به روسیه واگذار کرد. روسها از ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۷ سرتاسر استان مزبور اشغال کردند. در ۱۹۳۱، ژاپنیها پس از حمله به منچوری[۵] این منطقه را تصرف کردند و هیلونگجیانگ به بخشی از دولت دستنشاندۀ ژاپنی منچوکو[۶]، (۱۹۳۲ـ۱۹۴۵)، تبدیل شد. کوههای هینگان کوچک[۷] در شمال و مرکز استان امتداد دارند. در جنوب استان، چانگبای شان (کوههای چانگبای)[۸] از جنوب غربی تا شمال شرقی گسترش یافتهاند. در شرق، امتداد شمالی جلگۀ دونگبی[۹] (یا منچوری) دیده میشود؛ و در غرب منطقهای باتلاقی در زاویۀ بین محل تلاقی رودهای آمور[۱۰] و اوسوری[۱۱]، با میانگین ارتفاع کمتر از ۵۰ متر، قرار گرفته است.