چرمهین

چَرْمَهین
شهری در استان اصفهان، شهرستان لنجان در بخش لنجان که در جنوب‌غربی این استان قرار دارد. در سرزمینی تپه‌ماهوری به فاصلۀ ۵۸کیلومتری جنوب غربی اصفهان، 20کیلومتری جنوب غربی زرین‌شهر، ۵۵ کیلومتری اصفهان، ۳۰ کیلومتری شهرکرد و از طریق جاده‌ای فرعی به محور اصلی اصفهان ـ شهرکرد متصل می‌شود. ارتفاع آن ۱,۸۱۰ متر است و قرار گرفتنش در دامنه‌های شمالی زاگرس و در نزدیکی زاینده‌رود، باعث شده است که نسبت به بسیاری از نقاط پست و خشک استان اصفهان، آب‌وهوای آن اندکی معتدل‌تر باشد؛ با این حال، اقلیم منطقه همچنان نیمه‌خشک است و کمبود آب یکی از ویژگی‌های مهم آن به شمار می‌آید.

شواهد تاریخی نشان می‌دهد که این منطقه سابقه سکونت کهن دارد. از نشانه‌های شناخته‌شدهٔ این پیشینه، وجود درخت نارون کهنسال در بافت قدیمی شهر و همچنین یادمان‌ها و آثار پراکندهٔ تاریخی در پیرامون آن است. در منابع محلی و برخی گزارش‌ها، از وجود قنات‌ها، قلعه‌های قدیمی، مسجدهای خشتی، و نشانه‌هایی از سکونت دیرین در این ناحیه یاد شده است. همچنین نزدیکی چرمهین به آبشار شاه‌لولاک، به این منطقه ارزش طبیعی و گردشگری بیشتری داده است.

ساختار بافت قدیمی چرمهین با شرایط آب‌وهوایی و زمین آن هماهنگ بوده است؛ یعنی در گذشته، خانه‌ها و کوچه‌ها به‌گونه‌ای ساخته می‌شدند که در برابر گرما و کم‌آبی مقاوم‌تر باشند. مصالح بومی در ساخت‌وسازهای قدیمی به کار می‌رفته و این موضوع با شیوه زندگی مردم در ناحیه‌های کوهپایه‌ای و کم‌آب سازگار بوده است. معیشت مردم در گذشته بیشتر بر پایه کشاورزی، دامداری و استفاده از منابع آب زیرزمینی بود، اما در سال‌های اخیر، با گسترش شهرنشینی و فعالیت‌های صنعتی در شهرستان لنجان، بخشی از شاغلان چرمهین نیز به مشاغل خدماتی، صنعتی و حمل‌ونقل روی آورده‌اند.

از نظر تقسیمات کشوری، چرمهین یکی از دو شهر بخش باغ‌بهادران است و همراه با باغ‌بهادران، در ساختار اداری این بخش قرار دارد. بر پایه سرشماری ۱۳۹۵، جمعیت شهر چرمهین ۱۳٬۷۳۲ نفر بوده است. این شهر به دلیل جایگاه جغرافیایی خود، میان دشت‌های لنجان و دامنه‌های زاگرس، چشم‌انداز طبیعی متفاوتی دارد و به همین دلیل در کنار نقش سکونتی، در سال‌های اخیر از نظر گردشگری محلی نیز اهمیت پیدا کرده است. با وجود ساخت‌وسازهای جدید، هسته قدیمی شهر هنوز بخشی از هویت تاریخی و بومی خود را حفظ کرده و این موضوع نشان می‌دهد که چرمهین، مانند بسیاری از سکونتگاه‌های کهن فلات مرکزی ایران، بر پایه سازگاری با آب‌وهوا، آب، و زمین شکل گرفته و رشد کرده است.