مجابی، جواد: تفاوت میان نسخه‌ها

| شغل و تخصص اصلی =ادیب

|شغل و تخصص های دیگر=پژوهشگر ادبیات معاصر، روزنامه‌نگار، داستان‌نویس، شاعر، طنزنویس و منتقد نقاشی

(نام مستعار: زوبین) پژوهشگر ادبیات معاصر، روزنامه‌نگار، داستان‌نویس، شاعر، طنزنویس، منتقد نقاشی ایرانی. از [[دانشگاه تهران]] دکترای اقتصاد گرفته اما از دورۀ دانشجویی به نوشتن و روزنامه‌نگاری پرداخت. از ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۷ش دبیر بخش فرهنگی روزنامۀ'' [[اطلاعات]]'' بود. حاصل کار مطبوعاتی وی، مقالات بسیاری است که در میان آن‌ها نقدهای نقاشی‌اش مهم‌تر است. چند مجموعۀ شعر دارد و کتاب‌هایی در زمینۀ طنز با نام مستعار زوبین نوشته است. داستان‌هایش در آ‎غاز ملهم از گزارش روزنامه‌ای و طنز بود، اما به‌‌تدریج مایه‌ای تاریخی‌ـ‌تمثیلی یافت. اصلی‌ترین دغدغۀ مجابی در داستان‌هایش بحران هویت در نظامی اقتدارگراست. نوشته‌های او بیش از 70 اثر چاپ شده است که عمدتاً شامل حدود 30 مجموعه و گزیدۀ شعر،  حدود 20 عنوان مجموعه داستان کوتاه و رمان، چندین نمایش‌نامه و فیلم‌نامه و داستان کودکان و آثار طنز و طرح‌های هجایی و چند مجموعه مقالات و چند شناخت نامهٔ ادبی دربارهٔ نویسندگان و شاعران ایران (ازجمله شناخت‌نامه‌هایی دربارۀ [[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]] (۱۳۷۷ش) و [[ساعدی، غلامحسین|غلامحسین ساعدی]] (۱۳۷۸ش)) می‌شود. دیگر کار عمدهٔ او در سال‌های فعالیتش، تحقیق دربارهٔ نوپردازان هنرهای تجسمی ایران (تاریخ تحلیلی، زندگی و آثار نقاشان و مجسمه‌سازان پنجاه سال اخیر ایران) بوده است. جواد مجابی در سال ۱۳۵۴ش برای روزنامه‌نگاری و فعالیت در این حوزه جایزۀ فروغ فرخزاد را دریافت کرد و پس از آن نیز در سال ۱۳۸۲ش جایزۀ بیژن جلالی برای نقد به او داده شد. وی در چندین دهۀ اخیر از نمایندگان شاخص جریان روشنفکری در ایران بود.

رمان: «شهربندان» (۱۳۶۶)، «شب ملخ» (۱۳۶۹)، «مومیایی» (۱۳۷۲)، «باغ گمشده (فردوس مشرقی)» (۱۳۷۲)، «عبور از باغ قرمز» (۱۳۷۲)، «ج؛ عبید بازمی‌گردد» (۱۳۷۷)، «برج‌های خاموشی» یا «بنفشه‌های سراشیب» (۱۳۷۸)، «لطفاً درباره را ببندید» (۱۳۷۹)، «ایالات نیست‌ در جهان» (۱۳۹۹) و «گفتن در عین نگفتن».

مجموعه داستان کوتاه: «من و ایوب و غروب» (۱۳۵۱)، «کتیبه» (۱۳۵۶)، «دیوساران» (۱۳۵۹)، «از دل به کاغذ» (۱۳۶۹)، «قصه روشن» (۱۳۸۰) و «کتیبه و ایوب» (۱۳۸۴).

شعر: «شعر بلند تأمل»، «در این هوا»، «سفرهای ملاح رؤیا»، «من و پوپک»، «به نسیم صبح فردا» و «کلام غایب».

طنز: «یادداشت‌های آدم پرمدعا» (آذر ۴۹)، «آقای ذوزنقه» (آذر ۱۳۵۹)، «یادداشت‌های بدون تاریخ» (۱۳۵۸)، «نیشخند ایرانی»، «تاریخ طنز ادبی ایران».